ما خِیلِ تُهیدست جگرگوشهٔ بختیم
سرگرم نه با تاج و نه پابند به تختیم
آزادیِ ایران که درختی است کهنسال
ما شاخهٔ نورستهٔ آن کهنهدرختیم
در صلح و صفا گرمتر از موم ملایم
با جنگ و جفا سردتر از آهنِ سختیم
پوشید جهان خلعتِ زیبای تمدن
ما لُخت و فرومایه از آنیم که لَختیم
تا جامهٔ ناپاکِ تن آغشته به خون نیست
ما پیشِ جهان تن به تن آلوده ز رختیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف وضعیت خود و جامعهٔ ایران میپردازد. او خود و همنژادانش را تهی از امکانات و تواناییها میداند و تأکید میکند که در کنار جنگ و جفا، خواهان صلح و صفا هستند. او ایران را به درختی کهن تشبیه میکند که آنها شاخههایی جوان و نورسته از آن هستند. شاعر به تضاد بین زیبایی تمدن و وضعیت سخت و لخت خود اشاره میکند و بر این نکته تأکید میکند که تا زمانی که دنیای خارج به خون آغشته است، آنان نیز در آلودگی و شرایط نابهسامان زندگی میکنند.
هوش مصنوعی: ما گروهی از افرادی هستیم که با وجود نداشتن ثروت و امکانات، فرزندان سرنوشت خود را دنبال میکنیم و مشغول زندگی هستیم، نه با تکیه بر جواهر و مقامات، بلکه با روحی آزاد.
هوش مصنوعی: آزادی ایران مانند یک درخت باستانی است و ما از شاخههای تازه و جوان آن درخت قدیمی به حساب میآییم.
هوش مصنوعی: در زمان آرامش و دوستی، مانند موم نرم و قابل انعطافیم، اما در شرایط جنگ و سختی، مانند آهنی محکم و سرد میشویم.
هوش مصنوعی: جهان به زیباییهای تمدن ما آراسته شده است، اما ما به خاطر ناپاکی و سادگیمان در واقع برهنه و بیعیار هستیم.
هوش مصنوعی: تا زمانی که لباس ناپاک بدن به خون آغشته نشده است، ما در برابر دنیا از وجود خود، به گناه و آلودگی چهره به چهرهایم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.