خوبی من اشک گلگون من است

بر رخش گلگونه از خون من است

اینکه دارم میل موزون قامتان

اقتضای طبع موزون من است

آنکه چون پروانه می‌سوزد مرا

در چراغش روغن از خون من است

استخوام را سگش برد از هما

این هم از بخت همایون من است

گشتم اشراقی ز فیض باطنش

بی‌تکلف خم فلاطون من است