ماند دست آرزویم خالی از دنیای خشک

چشم تر چون آبله بردم ازین دریای خشک

با سر زلف بتان سودا ندارد هیچ سود

شانه دست خشک و خالی برد زین سودای خشک

دستگیری گر کند پیر طریقت می‌توان

چون عصا طی کرد این راه بیابان‌های خشک

هرکس از خشک و تر دنیا نصیبی برده است

قسمت ما شد همین چشم تر و لب‌های خشک