ضرور بر زر رخسار شد سپاس مرا

که پیش سیم‌بران کرده روشناس مرا

بگو چگونه شود صحبتم بر آر به عقل

که ساخت ده دلا جمعیت حواس مرا

چنان ز پیرهن رنگ آمدم بیرون

که می‌کنند به بوی گل التماس مرا

دلم ز صحبت مردم کناره می‌خواهد

ز یار گوشهٔ چشمی است التماس مرا

ز خاک کوی تو پوشیده‌ام سراپای

دگر نمانده سروکار با لباس مرا