به زیرِ لب حدیثِ تلخ کـآن بیدادگر دارد
بود زهری که بهرِ کشتنِ ما در شکر دارد
بلای هجر و دردِ اشتیاقِ پیرِ کنعانی
کسی داند که چون یوسف عزیزی در سفر دارد
ندارد اشتیاقِ وصلِ شیرین کوهکن ورنه
به ضربِ تیشه صد چون بیستون از پیش بردارد
عتابآلوده آمد باده در سر دست بر خنجر
کدامین بیگنه را میکشد دیگر چه سر دارد
کسی دارد خبر از اشک و آهِ گرمِ من وحشی
که آتش در دل و داغِ ندامت بر جگر دارد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بیان درد و رنج ناشی از جدایی و اشتیاق میپردازد. او از تلخی بیدادگریها و زهرهایی که برای آزار او تهیه شده، سخن میگوید و به بلای هجر و اشتیاقش مانند سرگذشت یوسف اشاره میکند. همچنین به دلتنگیاش در فقدان وصال پرداخته و به حساسیت عاطفیاش اشاره میکند که در دلش آتش ندامت افکنده است. شاعر همچنین به ناامیدی از برقراری ارتباط و غم ناشی از این دوری میپردازد.
هوش مصنوعی: سخن تلخی را که آن ستمگر از زیر لب میگوید، به مانند زهر است که بهخاطر کشتن ما در عسل پنهان شده است.
هوش مصنوعی: تنهایی و غم دوری و اشتیاق، بلایی است که فقط کسی میفهمد که حال یوسف عزیز را در زمان دوریاش از پدر، یعنی یعقوب، تجربه کرده باشد. یعقوب (پدر یوسف) به خاطر دوری از پسرش دلتنگ و در عذاب بود.
هوش مصنوعی: اگر عشق و اشتیاق به وصال محبوب شیرین کوهکن وجود داشت، این شخص به وسیلهٔ تیشه و نیروی خود میتوانست با صدها بیستون (کوهی معروف در ایران) مقابله کند و آن را از زمین برکند.
هوش مصنوعی: بادهای که حالا با نارضایتی و عتاب به سر میآید، بیگناهی را میکشد که خنجر به دست دارد. معلوم نیست این وضعیت چه معنایی دارد و چه بر سر این وضعیت آمده است.
هوش مصنوعی: کسی از حال و رنگینکنندهٔ غم و گریههای من، وحشی باخبر است که در دلش آتشِ عشق و در جگرش درد ندامت میسوزد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
خوشا باد سحرگاهی، که بر گلشن گذر دارد
که هر فصلی و هر وقتی یکی حال دگر دارد
گهی بر عارض هامون ز برگ لاله گل پوشد
گهی بر ساحت صحرا ز نقش گل صور دارد
دم عیسیست، پنداری، که مرده زنده گرداند
[...]
مَلِک سنجر جهانداری به میراث از پدر دارد
پدر شادست در فردوس تا چون او پسر دارد
ز فرّ و رسم و آیینش بیاراید همیگیتی
که فَرّ عمّ و رسم جدّ و آیین پدر دارد
بدو نازد همی دولت که با دولت خرد دارد
[...]
مسلمانان سرای عمر، در گیتی دو در دارد
که خاص و عام و نیک و بد بدین هر دو گذر دارد
دو در دارد: حیات و مرگ کاندر اوّل و آخر
یکی قفل از قضا دارد، یکی بند از قَدَر دارد
چو هنگام بقا باشد، قضا این قفل بگشاید
[...]
مرا گویند مولانا ترازوییست کز عدلش
نه میل این یکی دارد نه قصد آن دگر دارد
درین شک نیست کو همچون ترازوییست زین معنی
که میلش سوی آن باشد که او زر بیشتر دارد
هوا ز انسان خنک شد کز جنان حورا همی گوید
خنک آنکو درین سرما مقام اندر سقر دارد
ز مرغی کو خورد آتش حسدها میبرد مرغی
که طوبی آشیانست وز کوثر آبخور دارد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۹ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.