تا چند ای ستمگر تاراج مال و جان‌ها؟
برخود بزن دو روزی ای برق خان و مان‌ها
چون ناوک فغانم، هردم ز دل نخیزد؟
قد از کشاکش چرخ، گردید چون کمان‌ها
باز سفید پیری اینک رسید ز آن رو
مرغان عقل و حس رم کردند از آشیان‌ها
موی سفید نبود، ما را به سر ز پیری
بهر سفید گوییست در پند ما زمان‌ها
ما را نماند در کام، دیگر اثر ز دندان
این سفره را فشاندیم، زین خورده استخوان‌ها
چون پیریم شکسته است در یکدگر ببینید
چندین به خود مباشید مغرور ای جوان‌ها
واعظ مدار صحبت، اکنون به هرزه‌گوییست
در عهد ما خموشی حرفیست بر زبان‌ها
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل به موضوع ظلم و ستم اشاره دارد و به ستمگران هشدار می‌دهد که هرگز جاودانه نیستند. شاعر با اشاره به پیری و گذر زمان، یادآور می‌شود که انسان‌ها با رسیدن به سنین بالا تجربه‌های تلخی از ظلم و ستم را درک می‌کنند و باید از این تجربیات عبرت بگیرند. همچنین، به جوانان توصیه می‌کند که مغرور نشوند و به قدرت و جوانی خود متکی نباشند، زیرا سرانجام همه به پیری و ناتوانی خواهند رسید. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که دیگر نیازی به گفتن حرف‌های بیهوده نیست و باید در silence زندگی کرد.
هوش مصنوعی: تا کی همچنان به ظلم و غارت اموال و جان‌ها ادامه می‌دهی؟ در این چند روز متوقف شو و کمی به خود بیا!
هوش مصنوعی: چرا مانند تیر از دل من فریاد برنخیزد؟ قد من چون کمان‌ها به خاطر سختی‌های زندگی خم شده است.
هوش مصنوعی: پیری مانند پرنده‌ای سفید به سراغ ما آمده و به همین دلیل، پرندگان عقل و احساس از لانه‌های خود فرار کرده‌اند.
هوش مصنوعی: در گذشته هیچ موی سفیدی نداشتیم، اما امروز که به پیری نزدیک می‌شویم، مردم بر ما می‌گوییند که این نشانه پیری است و ما در طول زمان به این نکته پی بردیم.
هوش مصنوعی: ما دیگر چیزی در دهان نداریم، اثر دندان‌های ما بر این سفره از بین رفته، چون از این خوراک فقط استخوان‌ها باقی مانده است.
هوش مصنوعی: زمانی که ما پیر می‌شویم و در کنار هم قرار می‌گیریم، بهتر است که جوانان مراقب باشند و به خودشان مغرور نشوند.
هوش مصنوعی: واعظ، فی‌الواقع در حال سخنرانی است، اما در این زمان صحبت کردن درباره‌ی مسائل بی‌اهمیت در جامعه رایج شده و هر کسی ساکت است و هیچ‌کس چیزی نمی‌گوید.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بشکن سبو و کوزه ای میرآب جان‌ها
تا وا شود چو کاسه در پیش تو دهان‌ها
بر گیجگاه ما زن ای گیجی خردها
تا وارهد به گیجی این عقل ز امتحان‌ها
ناقوس تن شکستی ناموس عقل بشکن
[...]
در باغ دل نهان بود از رفتگان نشان‌ها
این آتش آگهی داد ما را ز کاروان‌ها
چندان که شمع کاهد با عافیت قرین است
بازار ما ندارد سودی به این زبان‌ها
تنگی ز بس فشرده‌ست این عرصهٔ جدل را
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.