ای مستی شباب، ترا کرده باب وعظ
برگ خزان برای تو باشد کتاب وعظ
ای آنکه برده غفلت دنیا ترا ز هوش
بر روی دل چرا نفشانی گلاب وعظ؟!
چشمت ز خواب بیخبری وا نمیشود
تا چهره حیات نشویی بآب وعظ
چون شد سواد موی تو روشن، میسر است
آیینه بر گرفتن و، خواندن کتاب وعظ
این دیو نفس بدرگ وارونه کار را
از خویش دور ساز، به تیر شهاب وعظ
چون شمع جا بمحفل قربت نمیدهند
تا نفگنی برشته جان پیچ و تاب وعظ
با صدمه عتاب الهی چه میکنی؟
از نازکی چون طبع ترا نیست تاب وعظ
سیلاب گریه را نتواند روان کند
از کوهسار سختی دل، جز سحاب وعظ
در مدرس زمانه، دوموگشتی و، همان
نشناختی سیاه و سفید از کتاب وعظ
واعظ، ز زهد خشک جهانی مکدر است
تر کن دماغ پیر و جوان، از شراب وعظ



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل خطابی پندآمیز به انسان غافل است که در مستی جوانی و غفلت دنیا گرفتار است. شاعر برگ خزان و موی سپید را کتاب عبرت میداند و پند را گلاب، آب، تیر شهاب و ابر بارانزا برای بیداری دل و راندن نفس میشمارد. سرزنش میکند که کسی که تاب پند ندارد چگونه عتاب خدا را تحمل خواهد کرد. در پایان، واعظ از خود میخواهد به جای زهد خشک، پند را چون شرابی دلنشین به مردم بنوشاند.
هوش مصنوعی: ای کسی که مستیِ جوانی تو را سزاوار پند و اندرز کرده است، برگ زرد پاییزی برای تو کتاب پندی است که از گذرا بودن جوانی خبر میدهد.
هوش مصنوعی: ای کسی که غفلت از دنیا هوش از سرت برده و بیهوشت کرده، چرا مانند گلاب که بر روی بیهوش میپاشند، پند و اندرز را بر دل خود نمیپاشی تا به هوش آیی؟
هوش مصنوعی: تا چهرهٔ زندگیات را با آب پند نشویی، چشمت از خواب بیخبری و غفلت باز نمیشود.
هوش مصنوعی: اکنون که سیاهی مویت سپید شده است، (و نوشته روشن و خوانا شده) کافی است آینه برداری و در موی سپیدت کتاب پند را بخوانی. سپیدی مو خود درس عبرت است.
هوش مصنوعی: این دیو نفسِ بدذات و کجکار را با تیر شهاب پند از خود دور کن؛ چنانکه شهابها دیوان را از آسمان میرانند.
هوش مصنوعی: همانگونه که شمع تا فتیلهاش تاب نخورد در مجلس جایی ندارد، تو را هم تا رشتهٔ جانت از پند تاب و پیچ نپذیرد، به مجلس قرب الهی راه نمیدهند.
هوش مصنوعی: تو که از نازکطبعی تاب شنیدن پند را نداری، در برابر ضربهٔ سرزنش و عتاب خداوند چه خواهی کرد؟
هوش مصنوعی: از کوهستانِ سختدلی، تنها ابر پند و اندرز میتواند سیل اشک و گریه را روان کند.
هوش مصنوعی: در مکتب روزگار موی سیاهت سپید شد و دورنگ شدی، اما هنوز سیاه و سپیدِ کتاب پند را از هم تشخیص ندادهای و از آن درسی نگرفتهای.
هوش مصنوعی: ای واعظ، مردم جهان از زهد خشک و بیروح دلگیر و آزردهاند؛ تو با شراب پند، دماغ پیر و جوان را تازه و سرخوش کن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.