نیست ای دل محنت آباد جهان، جای نشاط
ابله آن کو میکند در وی تمنای نشاط
جز گل آتش نچیند باغبان از شاخ خشک
چند باشی آخر ان عمر جویای نشاط
شادکامیهای عالم، مایه ناکامی است
گریه ها چون ابر میخیزد ز دریای نشاط
لاله غم، سرخ دارد روی باغ عیش را
نیست غیر از نخل ماتم، گلشن آرای نشاط
از هجوم غم نیابد یک نفس جای درنگ
گر رسد واعظ بمحنت خانه ام پای نشاط



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دل را از امید بستن به شادی در جهان پر رنج برحذر میدارد و آرزوی شادمانی را نادانی میشمارد. شاعر با تمثیلهایی چون شاخ خشک، ابر برخاسته از دریا و لالهٔ غم نشان میدهد که کامیابیهای دنیا خود سرچشمهٔ اندوه است. در پایان واعظ میگوید خانهٔ او چنان پر از غم است که شادی اگر هم بیاید، جایی برای ماندن نمییابد.
هوش مصنوعی: ای دل، این جهانِ پر از رنج جای شادی نیست و نادان کسی است که در آن آرزوی شادمانی دارد.
هوش مصنوعی: باغبان از شاخهٔ خشک جز آتش (که آن را به گل تشبیه کرده) چیزی برنمیگیرد؛ تو هم در پایان عمر که مانند شاخهٔ خشک شدهای، تا کی دنبال شادی هستی؟
هوش مصنوعی: کامیابیهای دنیا خود سرمایهٔ ناکامی است؛ همانگونه که ابر از دریا برمیخیزد، گریهها از دریای شادی پدید میآیند.
هوش مصنوعی: آنچه چهرهٔ باغ عیش را سرخ و آراسته کرده، لالهٔ غم است و آرایندهٔ گلشن شادی چیزی جز نخل عزا و ماتم نیست؛ یعنی زیبایی ظاهری شادی از غم مایه میگیرد.
هوش مصنوعی: ای واعظ، اگر شادی پا به خانهٔ پر رنج من بگذارد، از هجوم غمها حتی یک لحظه جای ماندن پیدا نمیکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.