|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
پیشخان کاربر
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به درد و رنج خود اشاره میکند و نمادین از چاکها و چینهای لباسش سخن میگوید که نشاندهندهی من آثار غم و اندوه او هستند. او نگران این است که دیگر حتی نمایشی از وجودش برای دیگران نمانده است. همچنین به این موضوع اشاره میکند که دوستش نسبت به یادآوری او بیتوجهی میکند و شرایط اجتماعی را هم زیر نظر دارد که در آن ظاهر و زینت بیشتری از واقعیت افراد نشان میدهد. در نهایت، او به زیبایی و زینت در مظاهر اجتماعی اشاره کرده و آن را به گل و خار تشبیه میکند.
هوش مصنوعی: بدن نحیف و ضعیف من، از درزهای لباس مشخص میشود، به گونهای که موهایی از شکاف کاغذ نیز دیده میشود.
هوش مصنوعی: دیگر از من چیزی باقی نمانده که کسی مرا به شکل واقعی ببیند، فقط گاهی پیش میآید که ظاهری از من نمایان شود.
هوش مصنوعی: دوست ما به یاد ما نمیافتد، چون نمیخواهد برای ما از دلمشغولیهایش وحشتزده شود و رسواییاش را به ما نشان دهد.
هوش مصنوعی: در این زمانه، داشتن شرافت و شخصیت از دیدگاه ظاهری مهم است، زیرا ممکن است زیبایی ظاهری مانند گل در حلقه کسانی که لباسهای ناپسند دارند، نمایان شود.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.