دیو خویان راست، باهم روز شب دیوان پوچ
جملگی، با دعوی آزادگی قربان پوچ
با تهیدستی، ز عالم نیست ما را هیچ غم
شاد با هیچیم ما، چون پسته خندان پوچ
مجلسی هرگز نشد بی قیل و قال ملک و مال
مغز ما را پوچ کردند این سبک مغزان پوچ
دوستارانی که خواهی نان خوری ز امدادشان
سخت روی و سست بنیادند، چون دندان پوچ
چشم دارد دستگیری از عصای لطف دوست
واعظ زار و نزار خسته بی جان پوچ



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف وضعیت اجتماعی و روحی خود میپردازد. او به پوچی و بیارزشی زندگی در میان کسانی که تنها به ظواهر و دعویهای آزادگی میپردازند، اشاره میکند و بیان میکند که حتی در شرایط سخت و تهیدستی نیز باید شاد و خندان بود. همچنین، او انتقاد خود را از افرادی که به جای کمک واقعی تنها در پی ناز و نعمت هستند، ابراز میکند و بر بیوفایی دوستداران تأکید میکند. در پایان، شاعر حس ناتوانی و درماندگی خود را به تصویر میکشد.
هوش مصنوعی: افراد نادرست و فریبکار همواره در حال تلاش برای به دست آوردن آزادی و استقلال هستند، اما در واقعیت همه ادعاهای آنها بیمحتوا و بیارزش است.
هوش مصنوعی: با فقر و نداشتن چیزی، نگرانی برای ما وجود ندارد. ما مانند پستهای هستیم که خندان و شاد است، حتی اگر درونش خالی باشد.
هوش مصنوعی: هیچ مجلسی بدون بحث و جدل و صحبتهای بیخود تشکیل نشده است و ثروت و قدرت، فکر و اندیشه ما را بیمعنا کردهاند. این افراد نادان و بیمحتوا فقط باعث زوال عقل ما شدهاند.
هوش مصنوعی: دوستداران و یارانی که به خاطر منافع خود به دیگران کمک میکنند، در واقع اعتماد و پایداری کمی دارند. مانند دندانهای پوسیدهای هستند که هیچ استحکامی ندارند.
هوش مصنوعی: چشم من به یاری و محبت دوستی است که همچون عصایی به من کمک میکند، در حالی که واعظ، ناتوان و بیجان، فقط در حال ناله و شکایت است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.