از رخت آیینه تا لذت دیدار گرفت
وز نگاه دگران جانب خود عار گرفت
خاک ره از قدمت رتبه گلزار گرفت
از تو گلهای چمن زینت دستار گرفت
من چه گفتم که دل نازکت آزار گرفت
خاطرت از من بیچاره به یکبار گرفت؟!
تا نشستم به رهت بهر تمنای وصال
دیده وقف تو نمودم شب و روز و مه و سال
بیجمال تو مرا زندگی دهر محال
از من دلشده یک بار نپرسیدی حال!
من چه گفتم که دل نازکت آزار گرفت
خاطرت از من بیچاره به یکبار گرفت؟!
چند نالم ز گل روی تو چون بلبل زار
همچو پروانه زنم بال و پر خویش به نار؟
برده سودای تو یکسر ز دلم صبر و قرار
رنگ رخسار مرا بین و به حالم رحم آر!
من چه گفتم که دل نازکت آزار گرفت
خاطرت از من بیچاره به یکبار گرفت؟!
کلک تقدیر که تصویر تو میکرد رقم
در ازل با خط او من به تو بودم توأم
داشتم بر سر خود عشق تو در ملک عدم
از چه بسیار به ما سازی نوازشها کم؟!
من چه گفتم که دل نازکت آزار گرفت
خاطرت از من بیچاره به یکبار گرفت؟!
گریهام از غم هجرت به جهان طوفان کرد
شبنم اشک از آنجا به سر مژگان کرد
جوش این سیل بلا قصر دلم ویران کرد
عاقبت داغ تو با خاک مرا یکسان کرد!
من چه گفتم که دل نازکت آزار گرفت
خاطرت از من بیچاره به یکبار گرفت؟!
جیب ناموس مرا صبحصفت چاک زدی
از نگه تیر غضب بر دل غمناک زدی
ناز گفتی به دلم خنجر بیباک زدی
بردی در اوج و میان همه بر خاک زدی!
من چه گفتم که دل نازکت آزار گرفت
خاطرت از من بیچاره به یکبار گرفت؟!



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این مسدسِ ترجیعدار گلایهٔ عاشقی است از معشوقی که بیدلیل از او رنجیده و رو گردانده است. عاشق نخست زیبایی معشوق را میستاید، سپس از انتظار شبانهروزی، بیقراری، پیوند ازلی خود با او و طوفان اشکش سخن میگوید. در بند پایانی از ستم معشوق مینالد که آبرویش را برد و پس از بالا بردن، او را بر خاک افکند. در پایان هر بند این پرسش تکرار میشود که «من چه گفتم که دل نازکت آزار گرفت؟»
هوش مصنوعی: آینه از دیدن روی تو لذت دیدار را آموخت و از آن پس، از اینکه دیگران در آن بنگرند، ننگ داشت.
هوش مصنوعی: خاکِ راه از گامهای تو به مرتبهٔ گلستان رسید، و گلهای باغ به سبب تو شایستهٔ آن شدند که زینت دستار شوند.
هوش مصنوعی: (بند برگردان) من چه سخنی گفتم که دل نازکت آزرده شد و ناگهان از من بیچاره دلگیر و رنجیده شدی؟
هوش مصنوعی: از وقتی که به آرزوی وصال بر سر راهت نشستم، چشمم را شب و روز و ماه و سال وقف دیدار تو کردم.
هوش مصنوعی: بیدیدار زیبایی تو زندگی در جهان برایم ناممکن است، اما تو حتی یک بار حال من دلباخته را نپرسیدی.
هوش مصنوعی: (بند برگردان) من چه گفتم که دل نازکت رنجید و ناگهان از من بیچاره دلگیر شدی؟
هوش مصنوعی: تا کی مانند بلبلِ نالان از عشق روی گلمانندت ناله کنم و مانند پروانه بال و پرم را در آتش بسوزانم؟
هوش مصنوعی: عشق و شیدایی تو همهٔ صبر و آرامش را از دلم برده است؛ رنگ زرد چهرهام را ببین و بر حالم رحم کن.
هوش مصنوعی: (بند برگردان) من چه گفتم که دل نازکت آزرده شد و یکباره از من بیچاره رنجیدی؟
هوش مصنوعی: آنگاه که قلم تقدیر صورت تو را نقش میزد، من از ازل با همان نوشته با تو همراه و جفت شده بودم.
هوش مصنوعی: من حتی در عالم نیستی و پیش از آفرینش عشق تو را بر سر داشتم؛ پس چرا اینقدر از مهربانیات با من میکاهی؟
هوش مصنوعی: (بند برگردان) من چه گفتم که دل نازکت رنجید و ناگهان از من بیچاره دلگیر شدی؟
هوش مصنوعی: گریهٔ من از غم دوری تو در جهان طوفان به پا کرد و از آن طوفان، قطرههای اشک چون شبنم بر سر مژگانم نشست.
هوش مصنوعی: خروش این سیلاب بلا کاخ دلم را ویران کرد و سرانجام داغ عشق تو مرا با خاک یکسان کرد.
هوش مصنوعی: (بند برگردان) من چه گفتم که دل نازکت آزرده شد و یکباره از من بیچاره رنجیدی؟
هوش مصنوعی: مانند صبح که پردهٔ شب را میدرد، گریبان آبروی مرا دریدی و با نگاهت تیر خشم بر دل غمگینم زدی.
هوش مصنوعی: آن را ناز نامیدی، ولی بیپروا خنجر بر دلم زدی؛ مرا به اوج بردی و آنگاه در برابر همه بر زمین کوبیدی.
هوش مصنوعی: (بند برگردان) من چه گفتم که دل نازکت رنجید و ناگهان از من بیچاره دلگیر شدی؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.