مه را چه مناسبت به رویت
گل را چه مثل به رنگ و بویت؟!
آتش نشود حریف خویت
فردوس نمونهای ز کویت
بیند به چمن قد نکویت
صلصل برود ز باغ سویت!
یارب چه بلا تو نازنینی
مهر فلک و مه زمینی
سر تا به قدم تو انگبینی
انگشتر حسن را نگینی
آیینه فتد اگر به رویت
حیران شود از رخ نکویت!
رخسار تو طعنه کرده با گل
چاه ذقنت به چاه بابل
زلف سیهت به جعد سنبل
طرز نگهت به نشئه مل!
گل جامه درد ز شوق رویت
عنبر شکند ز قدر مویت!
زهر غم عشق تو چشیدم
راحت سر مو ز تو ندیدم
بار المت بسی کشیدم
تا آنکه به عاشقی رسیدم
ای آنکه منم در آرزویت
روزان و شبان به جستجویت!
غیر از غم تو به سر ندارم
در عشق تو زار و بیقرارم
وصف تو بود همین شعارم
در گلشن مدح تو هزارم!
هرچند نه محرمم به کویت
شادم به حدیث گفتگویت!
ای روی مه تو آفتابم
پیچ و خم زلف تو طنابم
هر قطره شبنمت گلابم
در آتش عشق تو کبابم!
فریاد ز دست خلق و خویت
یک جرعه ندیدم از سبویت
نخلیست قدت ز باغ خوبی
کش طعنه زند به سرو و طوبی
یوسف به درت به خاکروبی
جویان تو شرقی و جنوبی!
در هر چمنیست آبرویت
در هر وطنیست گفتگویت!
یکبار نپرسی حال طغرل
مهجور تو از وصال طغرل
دائم تویی در خیال طغرل
دانی تو اگر کمال طغرل
از لطف و کرم بری به سویت
همدم کنی با سگان کویت!



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این مسدس عاشقانه با ستایش زیبایی معشوق آغاز میشود و چهره، زلف، چاه زنخدان، نگاه و قامت او را برتر از ماه، گل، سنبل، شراب، سرو و طوبی میشمارد. سپس شاعر از رنج عشق، بیقراری و بیبهره ماندن از وصال شکایت میکند و خود را بلبل مدح معشوق میخواند. در پایان، طغرل از بیاعتنایی یار گله میکند و فروتنانه آرزو دارد که دستکم همنشین سگان کوی او شود.
هوش مصنوعی: ماه با چهرهٔ تو چه شباهتی دارد و گل را با رنگ و بوی تو چه مقایسهای است؟ هیچکدام به پای تو نمیرسند.
هوش مصنوعی: آتش هم در تندی و گرمی به پای خوی تند تو نمیرسد و بهشت تنها نمونهای از کوی توست.
هوش مصنوعی: اگر پرندهٔ صلصل قامت زیبای تو را در چمن ببیند، باغ را رها میکند و به سوی تو میآید.
هوش مصنوعی: خدایا، تو چه نازنین بلاخیزی هستی؛ خورشید آسمان و ماه روی زمینی.
هوش مصنوعی: از سر تا پا شیرین چون عسلی و در انگشتری زیبایی، نگین آن هستی.
هوش مصنوعی: اگر آینه بر چهرهٔ تو بیفتد، از زیبایی رویت حیران میماند.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو گل را خوار کرده و چاه زنخدانت چاه بابل را که جادوگران در آن گرفتارند به طعنه گرفته است.
هوش مصنوعی: زلف سیاهت بر حلقههای سنبل و شیوهٔ نگاهت بر مستی شراب برتری جسته است.
هوش مصنوعی: گل از اشتیاق چهرهات جامهاش را میدرد و عنبر در برابر ارزش مویت بیقدر میشود.
هوش مصنوعی: زهر اندوه عشق تو را چشیدم و به اندازهٔ سر مویی از تو آسایش ندیدم.
هوش مصنوعی: بار رنج تو را بسیار به دوش کشیدم تا سرانجام به مقام عاشقی رسیدم.
هوش مصنوعی: ای کسی که آرزومند تو هستم و روز و شب در جستجوی تو به سر میبرم.
هوش مصنوعی: جز اندوه تو چیزی در سر ندارم و در عشق تو نالان و بیقرارم.
هوش مصنوعی: کار و شیوهٔ همیشگی من ستایش توست و در گلستان مدح تو همچون بلبل نغمهخوانم.
هوش مصنوعی: اگرچه به کوی تو راه ندارم و محرم آن نیستم، به شنیدن سخن و یاد تو دلشادم.
هوش مصنوعی: چهرهٔ ماهمانند تو خورشید من است و پیچ و تاب زلفت ریسمانی است که مرا در بند کرده است.
هوش مصنوعی: هر قطرهٔ شبنم تو برایم گلاب است و در آتش عشقت مانند کباب میسوزم.
هوش مصنوعی: فریاد از رفتار و خوی تو که حتی جرعهای از سبوی وصالت نصیبم نشد.
هوش مصنوعی: قامتت نخلی از باغ زیبایی است که بر سرو و درخت طوبی طعنه میزند.
هوش مصنوعی: یوسف با همهٔ زیباییاش جاروکش درگاه توست و از شرق و جنوب جویای تو هستند.
هوش مصنوعی: در هر باغی آبرو و اعتبار تو هست و در هر سرزمینی سخن از توست.
هوش مصنوعی: یک بار هم حال طغرل را نمیپرسی؛ طغرل از وصال تو دور و مهجور مانده است.
هوش مصنوعی: تو همیشه در خیال طغرل هستی؛ اگر از کمال و ارزش طغرل آگاه بودی،
هوش مصنوعی: از روی لطف و بزرگواری او را به سوی خود میبردی و دستکم همنشین سگان کویت میکردی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.