به ایمان آورد کفر سر زلف تو ایمان را
تسلسلها به دور ماه رویت اهل دوران را
به قیمت بشکند مرجان گفتار تو مرجان را
به آتش افکند لعل لبت لعل بدخشان را
قد سرو تو بنشاند ز پا سرو گلستان را
به اقلیم ملاحت تا شدی یکتا به یکتایی
ربودم گوی عشقت را من از تنها به تنهایی
بود جایم سر کویت نیم از بس که هرجایی
مرا سودای زلفین تو آخر کرد سودایی
پریشانخاطرم تا دیدهام زلف پریشان را
تنم کمتر ز خاک راه در راه تو میگردد
صبا بیجا ولی با دولت و جاه تو میگردد
ازآن همراه داغم سایه همراه تو میگردد
مه افلاک هر شب از رخ ماه تو میگردد
به تب افکنده خورشید رخت خورشید تابان را
بچیند شاخ نسرین خوشه از گیسوی پرچینت
شفق بیرنگ گردد از حنای دست رنگینت
ز شیرین بگذرد فرهاد بیند لعل شیرینت
شود مشک خطا ناچیز پیش زلف مشکینت
کند خاموش شمع عارضت شمع شبستان را
بود پیش زبانت طغرل شیرینزبان الکن
شکن خوبان عالم را کلاه دلبری بشکن
به من آمد به میزان محبت از غمت با من
نه تنها گلشنی از هجرت ای گل داغ در گلشن
به رنگ لاله از عشق تو دیدم لالهرویان را!



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این مخمس تضمینِ غزلی از گلشنی بخارایی است و در وصف زیبایی معشوق سروده شده است. زلف، لب، قامت، چهره و دستِ معشوق بر کفر و ایمان، مرجان و لعل، سرو، ماه و خورشید، شفق، مشک و شمع برتری دارد. شاعر از دیوانگی و داغ رشکِ خود در این عشق میگوید. در بند پایانی طغرل خود را در برابر سخن معشوق الکن میخواند و میگوید نه تنها گلشنی، که همهٔ لالهرویان نیز از عشق او داغدارند.
هوش مصنوعی: کفر و تاریکیِ زلف تو چنان فریبنده است که ایمان را هم به خود میگرواند. مردم روزگار پیوسته و زنجیروار گرد ماهِ روی تو میگردند و در بند زلفِ زنجیرمانند تو گرفتارند.
هوش مصنوعی: سخنِ مرجانگونهات بهای مرجان را میشکند، و لعل لبت از رشک لعل بدخشان را در آتش میاندازد.
هوش مصنوعی: قامت سروگونهات سرو باغ را از پا مینشاند و شکست میدهد.
هوش مصنوعی: از وقتی در سرزمین زیبایی یگانه و بیهمتا شدی، من تنها و یکتنه گوی عشق تو را از همه ربودم و در عشقت از همه پیش افتادم.
هوش مصنوعی: جایگاه من فقط سر کوی توست، زیرا آدمِ هرجایی و آواره نیستم. شوقِ دو زلف تو سرانجام مرا شیدا و دیوانه کرد.
هوش مصنوعی: از وقتی زلف پریشانت را دیدهام، خودم نیز پریشانحال شدهام.
هوش مصنوعی: تنم در راه تو از خاکِ راه هم خوارتر و ناچیزتر میشود. باد صبا بیخانمان است، اما به برکتِ بخت و جاه تو گرد تو میگردد و بوی تو را میبرد.
هوش مصنوعی: از این رو داغدار و رشکینم که سایه همیشه همراه توست. ماهِ آسمان هر شب گرد روی ماهت میگردد و فدایش میشود.
هوش مصنوعی: خورشیدِ چهرهات خورشید درخشان را از رشک به تب و تاب انداخته است.
هوش مصنوعی: شاخهٔ نسرین از گیسوی پرچین تو خوشه میچیند و زیبایی میگیرد. شفق در برابر حنای دست رنگینت بیرنگ میشود.
هوش مصنوعی: اگر فرهاد لب شیرینت را ببیند، از شیرین دست میکشد. مشک ختن در برابر زلف خوشبویت بیارزش میشود.
هوش مصنوعی: شمعِ چهرهات شمعِ شبستان را خاموش و بیفروغ میکند.
هوش مصنوعی: طغرلِ شیرینسخن در برابر سخن تو زبانش بند میآید. ای معشوق، کلاه دلبریِ زیبارویان جهان را بشکن و بر همه برتری بجوی.
هوش مصنوعی: از غم تو، به اندازهٔ محبتی که در دل دارم، اندوه به من رسیده است. ای گل، تنها گلشنی نیست که در گلشن از هجران تو داغدار است.
هوش مصنوعی: زیبارویانِ لالهچهره را دیدم که از عشق تو مانند لاله دلِ داغدار دارند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.