عاقبت ابروی تو تاراج ایمان کرد و رفت
چشم مخمورت ز مستی غارت جان کرد و رفت
کعبه دل را رخت بگداخت ویران کرد و رفت
شربت لعلت خلل در شکرستان کرد و رفت
عکس رخسار تو صد آیینه حیران کرد و رفت
بس که زاهد آورد با طاق ابرویت سجود
زهره از تاب جمالت نغمه و افغان سرود
ذرهای از پرتو حسنت به یوسف رو نمود
صد زلیخا در رهش افتاد رخ در خاک سود
ورنه یوسف را فراقت محو زندان کرد و رفت
دم به دم از نکهتت باد صبا آرد به من
قامت زلف کژت بشکست بازار چمن
از خجالت سر به زیر افکند سرو یاسمن
از سواد نرگست بیپرده شد مشک ختن
تار گیسوی تو سنبل را پریشان کرد و رفت
از فراقت لعل و یاقوت و صدف دریا گرفت
بلبل از شوق گل رویت چمن مأوا گرفت
آهو از شست خدنگت دامن صحرا گرفت
هرکه از میخانه چشم تو یک صهبا گرفت
همچو مجنون عمرها سر در بیابان کرد و رفت
لب به ذکر مدح تو زیبا ترنم میکند
غنچه طبعم به توصیف تو جانا بشکفد
قامتم از لاغری چو بید هر سو میخمد
اینچنین رعنا تو را کردست سلطان احد
خامه تقدیر را خط تو حیران کرد و رفت!
رحم کی دارد دو ابرویت ز قتل مردمان
خنجر مژگان تو صد رخنه زد با قلب و جان
میرباید هوشم از سر مردم چشمت چنان
میکشد زنار زلفت دین ز دستم هر زمان
کشور ملک وجودم کافرستان کرد و رفت!



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این مخمس ستایش عاشقانهٔ زیبایی معشوق است که با ردیف «کرد و رفت» نشان میدهد هر جزء از زیبایی او ویرانیای به جا گذاشت و گذشت. ابرو و چشم و زلف و لب معشوق ایمان و جان و دین عاشق را به یغما میبرند و یوسف و سرو و سنبل و مشک ختن و آهو در برابرش شرمسار یا گریزاناند. شاعر در پایان، با تصویر زلف چون زنار، میگوید عشق او سرزمین وجودش را به کافرستان بدل کرده است.
هوش مصنوعی: سرانجام ابروی تو ایمانم را به یغما برد و رفت، و چشم خمار تو از سر مستی جانم را غارت کرد و رفت.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو کعبهٔ دلم را گداخت و ویران کرد، و شیرینی لب سرخ تو بازار شکرستان را از رونق انداخت.
هوش مصنوعی: بازتاب چهرهٔ تو صد آینه را حیران و مات کرد و رفت.
هوش مصنوعی: زاهد آنقدر به محراب ابروی تو سجده کرد، و ستارهٔ زهره از تابش زیبایی تو به نغمه و ناله افتاد.
هوش مصنوعی: تنها ذرهای از پرتو زیبایی تو بر یوسف تابید و از همین رو صد زلیخا در راهش افتادند و چهره بر خاک ساییدند.
هوش مصنوعی: وگرنه دوری از تو یوسف را در زندان گرفتار و نابود کرد و رفت.
هوش مصنوعی: باد صبا پیوسته بوی خوش تو را برایم میآورد، و پیچ و تاب زلف کج تو بازار گلزار را از رونق انداخت.
هوش مصنوعی: سرو و یاسمن از شرمِ قامت و رخ تو سر به زیر افکندند، و سیاهی چشم نرگسگونهٔ تو مشک ختن را رسوا کرد.
هوش مصنوعی: رشتهٔ گیسوی تو گل سنبل را پریشان و آشفته کرد و رفت.
هوش مصنوعی: از دوری تو لعل و یاقوت و صدف به دریا پناه بردند، و بلبل از شوق چهرهٔ گلمانند تو در چمن خانه گزید.
هوش مصنوعی: آهو از ترس تیر تو به صحرا گریخت، و هر کس از میخانهٔ چشم تو جرعهای شراب نوشید...
هوش مصنوعی: ...مانند مجنون سالها سر به بیابان نهاد و رفت.
هوش مصنوعی: لبم به ستایش تو زیبا نغمهسرایی میکند، و ای جان، غنچهٔ طبعم با وصف تو میشکفد.
هوش مصنوعی: قامتم از لاغری مانند بید به هر سو خم میشود؛ خداوند یکتا تو را چنین زیبا و خوشقامت آفریده است.
هوش مصنوعی: خط چهرهٔ تو حتی قلم تقدیر را حیران کرد و رفت.
هوش مصنوعی: دو ابروی تو کی از کشتن مردم دریغ میکند؟ خنجر مژگانت صد شکاف در دل و جان افکنده است.
هوش مصنوعی: مردمک چشمت چنان هوش از سرم میرباید، و زلف زنارمانندت هر لحظه دین را از دستم میگیرد.
هوش مصنوعی: و سرزمین وجودم را به کافرستان بدل کرد و رفت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.