دارم چو نوک خامه زبانی ز دود دل

چون چشم سرمه‌دار دهانی ز دود دل

گو جسم و جان بسوز که ما بی تو ساختیم

جسمی ز گرد خاطر و جانی ز دود دل

یک لحظه نیست کین فلک تیغ بازرا

در سینه نشکنیم سنانی ز دود دل

بر صفحهٔ وجود تو گر عاشقی کجاست

نقشی ز خون دیده نشانی ز دود دل

گر نالهٔ‌ئی بمرگ مروت برآورم

مشکین کنند جامه جهانی ز دود دل

بی سرمه رنگ نرگس گل عارضان گرفت

آری ندیده دیده زیانی ز دود دل

چون زلف یار تار نفس عنبرین شود

گر زیر لب کنیم بیانی ز دود دل

گر همچو خامه مشق کنیم سینه بنگری

چون باطن دوات نهانی ز دود دل

«طالب» چسان بخواهش خود ره رود که داد

بردست روزگار عنانی ز دود دل