دارم چو نوک خامه زبانی ز دود دل
چون چشم سرمه‌دار دهانی ز دود دل
گو جسم و جان بسوز که ما بی تو ساختیم
جسمی ز گرد خاطر و جانی ز دود دل
یک لحظه نیست کین فلک تیغ بازرا
در سینه نشکنیم سنانی ز دود دل
بر صفحهٔ وجود تو گر عاشقی کجاست
نقشی ز خون دیده نشانی ز دود دل
گر نالهٔ‌ئی بمرگ مروت برآورم
مشکین کنند جامه جهانی ز دود دل
بی سرمه رنگ نرگس گل عارضان گرفت
آری ندیده دیده زیانی ز دود دل
چون زلف یار تار نفس عنبرین شود
گر زیر لب کنیم بیانی ز دود دل
گر همچو خامه مشق کنیم سینه بنگری
چون باطن دوات نهانی ز دود دل
«طالب» چسان بخواهش خود ره رود که داد
بردست روزگار عنانی ز دود دل