دل عاشق نمیگردد به راحت مهربان هرگز
که بلبل در چمن از گل نبندد آشیان هرگز
به خود چون زخم گل مرهم نگیرد داغ هجرانم
نگردد هیچکس یارب جدا از دوستان هرگز
ز خونریز اسیران نیست پروا چشم مستش را
که رحمی نیست رهزن را به جای کاروان هرگز
طبیب از شوق عشقش شمعسان در وقت جان دادن
زبان از حرف عشق او نیارد در دهان هرگز



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه از ناسازگاری عشق با آسایش آغاز میکند و آن را با بلبلی میسنجد که از گل آشیان نمیسازد. سپس از داغ جدایی که درمانپذیر نیست و از بیرحمی چشم مست معشوق مانند راهزنی بر کاروان سخن میگوید. در پایان، شاعر خود را به شمعی مانند میکند که تا دم مرگ زبان از ذکر عشق معشوق باز نمیدارد.
هوش مصنوعی: دل عاشق هرگز با آسودگی و راحتی انس نمیگیرد؛ همانگونه که بلبل با همهٔ عشقش به گل، هرگز آشیانهٔ خود را از گل نمیسازد. عشق با آسایش جمع نمیشود.
هوش مصنوعی: داغ جدایی من مانند زخمِ گل (گلبرگهای گشوده که به زخم تشبیه شده) هرگز مرهم نمیپذیرد و بهبود نمییابد. خدایا، هیچکس هرگز از دوستانش جدا نشود.
هوش مصنوعی: چشم مست معشوق از ریختن خون عاشقانِ گرفتار هیچ پروایی ندارد؛ چنانکه راهزن هرگز به کاروان رحم نمیکند.
هوش مصنوعی: طبیب از شوق عشق او، مانند شمع که تا لحظهٔ خاموشی زبانهٔ شعلهاش بیرون است، حتی هنگام جان دادن نیز زبان از سخن گفتن دربارهٔ عشق او باز نمیدارد و تا آخرین نفس از عشقش میگوید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.