|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
|
پیشخان کاربر
|
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بررسی ناکامی انسانها در رسیدن به مقاصد دلخواه و آرزوهایشان میپردازد. او بر این باور است که حتی با تلاش زیاد، افراد نمیتوانند به اهداف خود دست یابند و درد و رنجشان در این مسیر بیثمر است. شاعر با استفاده از تصویر صیادانی که نتوانستهاند شکار خود را بیابند، بر بیثمری جستجوهای عاشقانه تأکید میکند و به ناامیدی ناشی از فاصله گرفتن از نور عشق و حقیقت اشاره میکند. در نهایت، پیام غزل این است که در زندگی، حتی با وجود دستاوردهای ظاهری، بسیاری از احساسات و آرزوها به فراموشی میسپارند بیآنکه به حقیقت مورد نظر برسند.
هوش مصنوعی: کسانی که در جستجوی دلشان هستند، حتی اگر صد سال هم در راه بروند، به مقصد نمیرسند.
هوش مصنوعی: این ظلم دیگری است که شکارچیان حتی یک بار هم به زخمهای قربانی خود نمیرسند.
هوش مصنوعی: در حیرتم که چرا حتی با این که اشکها و نالههایم به راه میافتند، باز هم به مقصد نمیرسند.
هوش مصنوعی: نسبت به دل خود غافل نباش، زیرا که نور خورشید و ماه هرگز نمیتوانند به آینه دل راه یابند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.