جهان، جان فشاند چو روی تو بیند

نه روی تو، گر خاک کوی تو بیند

نبیند صبا رنگ گل با رخ تو

وگر نیز بیند، به روی تو بیند

سمن‌زار جان چون سحر خوش بخندد

[...]

شبِ دوش، با دوست می خورده‌ام

بگو نوش، کز دست وی خورده‌ام

به خصل سبک باج جان برده‌ام

بد او، کران، ملک ری خورده‌ام

من و مجلس خاک در کل عمر

[...]

زهی دست بیضات چون تیغ خورشید

جهان را شده نیک از او حالت بد

قلم وار دادی زبان خرد را

چو دفتر نشان کردم این بر دل خود

نه همچون دوات سیه کاسه مانم

[...]

الا ای برید روان، باد صبح

کت از خلد عار آید و گلشنش

چو آئی بدرگاه قاضی القضات

دعاهای بی حد رسان از منش

بگو، ای فلک با همه ارتفاع

[...]

بر آن کس که کمتر ز سگ باد پیشت

چرا شیر طاقی کند چشم میشت

رخت، عهد دلها، از آن داد فتوی

به فرمان من غمزه جور کیشت

به صد ساله ره، خون عاشق بریزی

[...]