گل تر در میان خاک و خون ماند

بزیر پای محنت سرنگون ماند

بزرگی کز او نام نیکو نماند

توان گفت با اهل دل کاو نماند

گر بر عذار سیمین زلفش دوتو نماند

آویخته دل من در تار مو نماند

حیران نماند، نی نی آنکو بدید رویش

در کار خویش ماند، حیران درو نماند

بردار پرده، جانا، بنما حقیقت جان

[...]

هیچم ز گریه قدر برین خاک کو نماند

چندان گریستم که مرا آب رو نماند

ساقی بحال تشنه لبان غبار غم

گاهی نظر فکند که می در سبو نماند

گل بی رخت بباغ ز باران اشک من

[...]

چو عشق آید کجا آثار عقل ذو فنون ماند

بلی سیلاب چون زور آورد خاشاک چون ماند

ز خویش عاقلان پرواز گیرند از سر کویش

همین من مانم و پیراهنم لختی جنون ماند

دردل بازدارم روز و شب چون دیدهٔ حسرت

[...]

آمد خزان و سیر چمن آرزو نماند

در باغ روزگار گل رنگ و بو نماند

در هیچ ابر آب مروت نیافتم

از سبزه غیر نام به لبهای جو نماند

از بس که در جهان سر بی مغز شد بلند

[...]

کنونت به تن هیچ نیرو نماند

تو گویی که در دشت آهو نماند