اگر شاه را هیچ داری تو دوست

مپرور مر او را که بدخواه اوست

برهمن نکو گفت و پندی نکوست

نشاید تو را دوستِ دشمن، به دوست

چنان بر دل شاه برگشت دوست

که بیگانه پنداشت گر پوست اوست

بدان دوست گستاخ بودن که اوست

که از دوستان آشتی بس نکوست

که بر چهرهٔ هرکه دارند دوست

یکی چهره سازند از آن سان که اوست

همه مردمانش گرفتند دوست

ز شادی برون رفت مردم ز پوست

میان من و اندلس جای اوست

نه دشمن همی بیند آن را نه دوست

همه نیست گردیم و جاوید اوست

ز دانا همی داد دادن نکوست

شما را جهاندار کیخسروست

به توران زمین است و شاهی نوست

بدان کاین جهانجوی شاه نوست

بزرگست و با فرِّ کیخسروست

نیای تو مانا که گیو گوست

که آرندهٔ شاه کیخسروست

خورش گوشت آهو و پوشش ز پوست

چنین رادمردی ز مردان نکوست

به دشمن سپارد ستاند ز دوست

خُنک هر کرا آزِ دل دور از اوست

تو را این چنین زشت‌نامی نکوست؟

مرا دشمن و دشمنم با تو دوست

نه من دشمنم گر ترا اوست دوست

ز داننده داد و درستی نکوست

به یزدان که امید مردم بدوست

به پیغمبر دین که مغزش ازوست

مر این سیم‌تن را همی داشت دوست

ز مهرش به تن بر، بدریده پوست

درین باره‌ام داستانی نکوست

زخم آن برآید که هم اندروست

بدانید کامروز سال نوست

گهِ رامش و جشن کیخسروست

بدانید کاین دیو زوش گوست

جهان را چو پتیاره‌ای از نوست