یک جُرعه میِ کُهَن ز مُلکی نو به

وَز هر چه نه مِی طریق بیرون شو به

دَر دَست به از تخت فریدون صد بار

خشتِ سَرِ خُم زِ مُلکِ کیخسرو به

یک جُرعه مَیِ کهن، ز ملکی نو بِهْ

وز هرچه نه مَی، طریقِ بیرون‌ْشو بِهْ

چرخشت، بِهْ از تختِ فریدون، صد بار

خشتِ سرِ خُم، ز تاجِ کیخسرو بِهْ!

صاحب لیل و صاحب نوبه

زین چنین علم توبه و به توبه

که تا مفتوح باشد باب توبه

ولایت را نباشد قطع نوبه

گفت المرء مع محبوبه

لا یفک القلب من مطلوبه

چو زان نارپستان رخم شد چو به

مرا نار او از ترنج تو به

سرم تهی است مرا دوش زیر بار سبو به

که یک سبوی تهی از چنین هزار کدو به

می از دهان سبوئی بنوش بر لب جو

که بوسه بر لب معشوق باده بر لب جو به

بگو که جلوه کنم از کدام سوی تو «طالب»

[...]

زنندم سنگ و آجر نوبه نوبه

عجب گیری فتادم توبه توبه