بدو گفت زال ای پسر این سخن

مگوی و جدا کن سرش را ز بن

قبادی به جایی نشسته دژم

نه تخت و کلاه و نه گنج کهن

چو بشنید اسفندیار این سخن

ازان شیر پرخاشجوی کهن

غمی شد دل مرد شمشیرزن

برانگیخت آن بارهٔ پیلتن

ندانی که مردان پیمان‌شکن

ستوده نباشد بر انجمن

سخن هرچ پذرفتی آن را بکن

ازین پس مپیمای با من سخن

به رستم نگه کردم امروز من

بران برز بالای آن پیلتن

شود کنده این تخمهٔ ما ز بن

کنون بر چه رانیم یکسر سخن

بدو گفت مرغ ای گو پیلتن

توی نامبردار هر انجمن

بر آتش مرین چوب را راست کن

نگه کن یکی نغز پیکان کهن

مگر بازگردد به شیرین سخن

بیاد آیدش روزگار کهن

چنانست کو گفت یکسر سخن

ز مردی به کژی نیفگند بن

ز رستم چو بشنید گویا سخن

بدو گفت نوگیر چون شد کهن

چنین گفت پس با پشوتن که من

نجویم همی زین جهان جز کفن

برهنه مکن روی بر انجمن

مبین نیز چهر من اندر کفن

ز دیبای زربفت کردش کفن

خروشان برو نامدار انجمن

دلی پر ز دانش سری پر سخن

زبان پر ز گفتارهای کهن

همه رزم و بزمست و رای و سخن

گذشته بسی روزگار کهن

ببرد از میان لشکری چاه‌کن

کجا نام بردند زان انجمن

زواره همی رفت با پیلتن

تنی چند ازان نامدار انجمن