بخش ۲۲ - هماوردی تنهای رستم و اسفندیار بر لب هیرمند، پیمان بیمدد و شکستن نیزه و تیغ و گرز
چو شد روز رستم بپوشید گبر
نگهبان تن کرد بر گبر ببر
کمندی به فتراک زین برببست
بران بارهٔ پیل پیکر نشست
بفرمود تا شد زواره برش
فراوان سخن راند از لشکرش
بدو گفت رو لشکر آرای باش
بر کوههٔ ریگ بر پای باش
بیامد زواره سپه گرد کرد
به میدان کار و به دشت نبرد
تهمتن همی رفت نیزه به دست
چو بیرون شد از جایگاه نشست
سپاهش برو خواندند آفرین
که بیتو مباد اسپ و گوپال و زین
همی رفت رستم زواره پسش
کجا بود در پادشاهی کسش
بیامد چنان تا لب هیرمند
همه دل پر از باد و لب پر ز پند
سپه با برادر هم آنجا بماند
سوی لشکر شاه ایران براند
چنین گفت پس با زواره به راز
که مردیست این بدرگ دیوساز
بترسم که با او نیارم زدن
ندانم کزین پس چه شاید بدن
تو اکنون سپه را هم ایدر بدار
شوم تا چه پیش آورد روزگار
اگر تند یابمش هم زان نشان
نخواهم ز زابلستان سرکشان
به تنها تن خویش جویم نبرد
ز لشکر نخواهم کسی رنجه کرد
کسی باشد از بخت پیروز و شاد
که باشد همیشه دلش پر ز داد
گذشت از لب رود و بالا گرفت
همی ماند از کار گیتی شگفت
خروشید کای فرخ اسفندیار
هماوردت آمد برآرای کار
چو بشنید اسفندیار این سخن
ازان شیر پرخاشجوی کهن
بخندید و گفت اینک آراستم
بدانگه که از خواب برخاستم
بفرمود تا جوشن و خود اوی
همان ترکش و نیزهٔ جنگجوی
ببردند و پوشید جوشن برش
نهاد آن کلاه کیی بر سرش
بفرمود تا زین بر اسپ سیاه
نهادند و بردند نزدیک شاه
چو جوشن بپوشید پرخاشجوی
ز زور و ز شادی که بود اندر اوی
نهاد آن بن نیزه را بر زمین
ز خاک سیاه اندر آمد به زین
بسان پلنگی که بر پشت گور
نشیند برانگیزد از گور شور
سپه در شگفتی فروماندند
بران نامدار آفرین خواندند
همی شد چو نزد تهمتن رسید
مر او را بران باره تنها بدید
پس از بارگی با پشوتن بگفت
که ما را نباید بدو یار و جفت
چو تنهاست ما نیز تنها شویم
ز پستی بران تند بالا شویم
بران گونه رفتند هر دو به رزم
تو گفتی که اندر جهان نیست بزم
چو نزدیک گشتند پیر و جوان
دو شیر سرافراز و دو پهلوان
خروش آمد از بارهٔ هر دو مرد
تو گفتی بدرید دشت نبرد
چنین گفت رستم به آواز سخت
که ای شاه شاداندل و نیکبخت
ازین گونه مستیز و بد را مکوش
سوی مردمی یاز و بازآر هوش
اگر جنگ خواهی و خون ریختن
برین گونه سختی برآویختن
بگو تا سوار آورم زابلی
که باشند با خنجر کابلی
برین رزمگهشان به جنگ آوریم
خود ایدر زمانی درنگ آوریم
بباشد به کام تو خون ریختن
ببینی تگاپوی و آویختن
چنین پاسخ آوردش اسفندیار
که چندین چه گویی چنین نابکار
ز ایوان به شبگیر برخاستی
ازین تند بالا مرا خواستی
چرا ساختی بند و مکر و فریب
همانا بدیدی به تنگی نشیب
چه باید مرا جنگ زابلستان
وگر جنگ ایران و کابلستان
مبادا چنین هرگز آیین من
سزا نیست این کار در دین من
که ایرانیان را به کشتن دهم
خود اندر جهان تاج بر سر نهم
منم پیشرو هرک جنگ آیدم
وگر پیش جنگ نهنگ آیدم
ترا گر همی یار باید بیار
مرا یار هرگز نیاید به کار
مرا یار در جنگ یزدان بود
سر و کار با بخت خندان بود
توی جنگجوی و منم جنگخواه
بگردیم یک با دگر بیسپاه
ببینیم تا اسپ اسفندیار
سوی آخور آید همی بیسوار
وگر بارهٔ رستم جنگجوی
به ایوان نهد بیخداوند روی
نهادند پیمان دو جنگی که کس
نباشد بران جنگ فریادرس
نخستین به نیزه برآویختند
همی خون ز جوشن فرو ریختند
چنین تا سنانها به هم برشکست
به شمشیر بردند ناچار دست
به آوردگه گردن افراختند
چپ و راست هر دو همی تاختند
ز نیروی اسپان و زخم سران
شکسته شد آن تیغهای گران
چو شیران جنگی برآشوفتند
پر از خشم اندامها کوفتند
همان دسته بشکست گرز گران
فروماند از کار دست سران
گرفتند زان پس دوال کمر
دو اسپ تگاور فروبرده سر
همی زور کرد این بران آن برین
نجنبید یک شیر بر پشت زین
پراگنده گشتند ز آوردگاه
غمی گشته اسپان و مردان تباه
کف اندر دهانشان شده خون و خاک
همه گبر و برگستوان چاکچاک



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
رستم زواره اسفندیار پشوتن
هوش مصنوعی: در این بخش از داستان رستم و اسفندیار، رستم در روز نبرد آماده میشود و به سوی لب هیرمند میرود. او با زواره مشورت میکند و ترجیح میدهد که خودش به جنگ برود تا به هیچکس آسیبی نرسد. اسفندیار، در پاسخ به دعوت رستم، برای نبرد حاضر میشود و به جنگ میآید. دو جنگجوی سرسخت، رستم و اسفندیار، در میدان نبرد با یکدیگر مقابله میکنند و نبردی شدید و گسترده آغاز میشود. در این جنگ، آنها به شدت به یکدیگر حمله میکنند و در نهایت به دلیل قدرت و اراده خود، زخمهایی بر یکدیگر وارد میکنند و نتیجه نبرد به نفع هیچیک از آنها نیست.
هنگامی که روز شد ، رستم زره (گبر) بر تن کرد، رستم که مانند ببر است ، زره را برای محافظت از تن پوشید ، (گبر =لباس جنگی )
هوش مصنوعی: رستم کمند (حلقهای از طناب) خود را به زین (پیشانی بند) اسب بست و بر روی جسد بزرگ مانند فیل (پیکر) نشست.
هوش مصنوعی: به زواره دستور داده شد که نزد او بیاید و او درباره لشکر خود بسیار صحبت کرد.
هوش مصنوعی: به زواره گفت که لشکر را تجمع بده و آماده جنگ باش، بر بالای تپههای ریگ قرار بگیر و استوار بایست.
هوش مصنوعی: زواره به میدان جنگ آمد و سپاه را گرد هم جمع کرد تا در دشت نبرد آماده شود.
هوش مصنوعی: رستم (تهمتن) با نیزه در دست به سمت میدان نبرد حرکت کرد و وقتی از مکان خود خارج شد، به نشستن پرداخت.
هوش مصنوعی: سپاهیان او (رستم) دعای خیر و ستایش کردند و گفتند که بدون تو، نه اسب و نه کمر و زین (همه چیز) وجود نخواهد داشت.
هوش مصنوعی: رستم زواره در حال رفتن بود و از خود میپرسید که در پادشاهی چه کسی وجود دارد و چه کسی کنار او نیست.
هوش مصنوعی: رستم به لب هیرمند رسید و تمام دلش پر از غم و ناراحتی بود و لبانش از نصیحتهای درونش پر بود.
هوش مصنوعی: سپه به همراه برادرش در آنجا ماند و به سمت لشکر شاه ایران رفتند.
هوش مصنوعی: رستم به زواره میگوید که این مرد (اسفندیار) برهانی بر قدرت و شجاعت است و مانند موجودات دیوانی (دیوساز) بینظیر است.
هوش مصنوعی: میترسم که نتوانم به او ضربه بزنم و نمیدانم بعد از این چه بر سر بدنم خواهد آمد.
هوش مصنوعی: اکنون تو سپاه را اینجا نگهدار و منتظر بمان ببینم سرنوشت چه پیش میآورد.
هوش مصنوعی: اگر فردی را با تندی بیابم، به خاطر آن نشانه (نژادش) نیازی ندارم که از زابلستان (سرزمین رستم) برتر و متکبر باشم.
هوش مصنوعی: من فقط با تن تنها و بدون کمک دیگران به دنبال جنگ میروم و نمیخواهم کسی از لشکر را به زحمت بیندازم.
هوش مصنوعی: کسی که خوشبخت و شاد است، باید همیشه دلش مملو از انصاف و حقخواهی باشد.
هوش مصنوعی: رستم از کنار رود عبور کرد و به بالا رفت، زیرا در شگفتیهای زندگی و کار دنیا تأمل میکرد.
هوش مصنوعی: رستم با صدای بلند به اسفندیار میگوید که ای فرد خوشبخت، حریف تو آمده است، پس آماده شو و برای نبرد آماده باش.
هوش مصنوعی: اسفندیار وقتی این سخن را از رستم، شیر قوی و جنگجو، شنید، متوجه شد که در حال آمادهباش برای نبرد است.
هوش مصنوعی: اسفندیار با خنده گفت که حالا خود را آماده کردهام و سپس به سمت نبرد میروم، درست همان زمانی که از خواب بیدار شدم.
هوش مصنوعی: او دستور داد تا زره (جوشن) و سلاحهای خود، یعنی ترکش و نیزهٔ جنگیاش را برایش بیاورند.
هوش مصنوعی: او را به جنگ آماده کردند و زرهای بر تنش پوشاندند و کلاهی که متعلق به کیخسرو بود بر سرش گذاشتند.
هوش مصنوعی: شاه دستور داد تا زین را بر روی اسب سیاه قرار دهند و آن را نزدیک شاه ببرند.
هوش مصنوعی: وقتی رستم، جنگجو، خود را به زرهای به نام جوشن پوشانید، به دلیل قدرت و شادی که در وجودش بود آمادهٔ نبرد شد.
هوش مصنوعی: اسفندیار نَی بُرش را بر زمین گذاشت و از خاک سیاه به زین شترش نزدیک شد.
هوش مصنوعی: مانند پلنگی که بر روی جسد گور نشسته، شور و هیجان را از آن میافزاید.
هوش مصنوعی: سپاهیان در تعجب فرو رفتند و این جنگجوی معروف را ستایش کردند.
هوش مصنوعی: وقتی تهمتن (رستم) به نزد او (اسفندیار) رسید، او را در حالتی تنها و منفرد بر آن باره (پلی یا بلندی) دید.
هوش مصنوعی: پس از اینکه با پشوتن به شدت صحبت کردند، گفت که ما نباید به کسی دیگر اتکا کنیم و نیاز به یاری یا همراهی نداریم.
هوش مصنوعی: اگر او (رستم) تنهاست، ما هم باید تنها باشیم و از پستیها رهایی یابیم و به بلندای قدرت و شجاعت برسیم.
هوش مصنوعی: هر دو به میدان جنگ رفتند و چنان پیش میرفتند که گویی در دنیا هیچ جشنی وجود ندارد و همهچیز تنها به مبارزه اختصاص یافته است.
هوش مصنوعی: وقتی که رستم و اسفندیار به هم نزدیک شدند، هر دو مرد از هر دو نسل، به مانند دو شیر نیرومند و دو پهلوان برجسته بودند.
هوش مصنوعی: صدای بلندی از طرف هر دو مرد برخواست که گویی دشت میدان نبرد را میشکافند.
هوش مصنوعی: رستم با صدای بلند گفت: ای شاه خوشحال و خوشبخت،
هوش مصنوعی: از این نوع کینه و بدی فاصله بگیر و کارهای نیکو را دنبال کن؛ به سوی انسانیت برو و تفکر و عقل خود را بازگردان.
هوش مصنوعی: اگر میخواهی جنگ کنی و خونبازی، باید در برابر این سختیها آماده باشی و به چالش بیافتی.
هوش مصنوعی: بگو تا سواران زابلی (سواران زابلستان) را بیاورم که همراهشان خنجرهای کابلی (خنجرهای سرزمین کابل) باشد.
هوش مصنوعی: در این میدان جنگ، ما به نبرد آنها خواهیم رفت، اما بهتر است که کمی درنگ کنیم و بر این کار فکر کنیم.
هوش مصنوعی: اگر بخواهی به خواستهات برسی، باید بپذیری که خونها ریخته شود و با جنگ و نزاع مواجه شوی.
هوش مصنوعی: اسفندیار به او پاسخ داد که چرا اینقدر بیاحترامی میکنی و این حرفهای ناشایست را میزنی؟
هوش مصنوعی: از ایوان (کاخ) به وقت شب، تو از این مکان بلند (کوه) بالا آمدی و مرا خواستی.
هوش مصنوعی: چرا دسیسه و فریب و نیرنگ درست کردی؟ مسلماً خودت میدانی که در هنگام سختی و تنگنا باید کارها را درست انجام داد.
هوش مصنوعی: من باید چه کار کنم؟ آیا باید در جنگ زابلستان شرکت کنم یا در جنگ ایران و کابلستان؟
هوش مصنوعی: من نباید هرگز چنین رفتاری داشته باشم؛ این کار با اصول و آموزههای دین من سازگار نیست.
ادامه بیت پیشین: (این در دین و آیین من نیست) که ایرانیان کشته شوند تا من پادشاه بشوم.
هوش مصنوعی: من منشا و پیشرو هر جنگی هستم و اگر نبردی انجام شود، حتی اگر دشمنی بزرگ مانند نهنگ به جنگ بیاید، من در آنجا حاضر خواهم بود.
هوش مصنوعی: اگر تو (اسفندیار) به یاری نیاز داری، باید به من کمک کنی؛ اما یار من هرگز در این کار به درد نمیخورد.
هوش مصنوعی: یار من در جنگ خداوند است و سرنوشت به نفع من است و خوشحال است.
هوش مصنوعی: تو جنگجو هستی و من هم خواهان جنگ، بیایید بدون کمک و همراهی کسی با یکدیگر نبرد کنیم.
هوش مصنوعی: نگاه کنیم ببینیم آیا اسفندیار، سوار بر اسبش، به طرف آخور برمیگردد یا نه.
هوش مصنوعی: اگر رستم، جنگجوی دلیر، در میدان جنگ زیر بارش، بدون فرمانده و حمایت، نبرد را آغاز کند، به خطر خواهد افتاد.
هوش مصنوعی: دو جنگجو برای نبردی که هیچ کس در آن به یاری آنها نخواهد آمد، پیمان بستند.
هوش مصنوعی: در آغاز، آنها با نیزه به هم حمله کردند و خون از زرههایشان سرازیر شد.
هوش مصنوعی: در این بیت، وقتی نیزهها به هم برخورد کردند و شکستند، مجبور شدند که با شمشیرها به جنگ ادامه دهند.
هوش مصنوعی: در میدان نبرد، هر دو طرف با سرهای بلند و اعتماد به نفس آماده میشوند و به سمت یکدیگر به سرعت حمله میکنند.
هوش مصنوعی: از نیروی اسبها و آسیبهایی که بر سر جنگجویان وارد شد، آن شمشیرهای سنگین و قوی، شکسته شدند.
هوش مصنوعی: زشیران جنگ در خشم و غضب برانگیخته شدند و اندامها و بدنهایشان به شدت به هم کوفته و برخورد کرد.
هوش مصنوعی: دستهٔ گرز سنگین شکست و دست سران از کار باز ماند و متوقف شد.
هوش مصنوعی: پس از آنکه دوال (نکتهای از دو یا دو تا) بر کمر دو اسب تگاور (قوی و نیرومند) قرار گرفت، سرهای آنها را به زمین آوردند.
هوش مصنوعی: هر کدام از دو جنگجو (رستم و اسفندیار) که به شدت تلاش میکنند و به میدان جنگ زور میزنند، حرکت نمیکند و انگار شیر بزرگی بر پشت زین نشسته است که هیچ حرکتی نمیکند.
هوش مصنوعی: پس از نبرد، مردان و اسبها از میدان جنگ پراکنده شدند و در این وضعیت غمگین و درمانده به نظر میرسیدند.
هوش مصنوعی: در دهان آنها خون و خاک جمع شده است و همهی زرتشتیان و تیرهها به شدت آسیب دیده و پاره پاره شدهاند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههای دیگر
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۱۱ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.