وزان پس چنین گفت کهتر پسر

که اکنون به گیتی توی تاجور

فریدون که بد آبتینش پدر

مر او را که بد پیش او تاجور

کشاورز جنگی شود بی‌هنر

نژاد و هنر کمتر آید ببر

بداندیش گردد پدر بر پسر

پسر بر پدر هم چنین چاره‌گر

همه غرقه در جوشن و سیم و زر

سپرهای زرین و زرین کمر

چواسپ نبرد اندرآمد به سر

جدا شد ازو سعد پرخاشخر

نخست آفرین کرد بر دادگر:

«کزو دید نیرو و بخت و هنر؛

سپهدار یزدان پیروزگر

نگهبان جنبده و بوم و بر

همانا که آمد شما را خبر

که ما را چه آمد ز اختر به سر

یکی خوب سربند پیکر به زر

بیابند فرجام زین کار بر

شنیدی که ضحاک بیدادگر

چه آورد از آن خویشتن را به سر

بود اردشیرش به هشتم پدر

جهاندار ساسان با داد و فر

من امشب بگردانم این با پسر

ز هر گونه‌ای دانش آرم ببر

بیاید مرا از بدش جان به سر

نه تن ماند ایدر نه بوم و نه بر

چو بشنید ماهوی بیدادگر

سخن‌ها کجا گفت او را پسر

ازویم خور و پوشش و سیم و زر

وزو یافتم جنبش و پای و پر

نبودی جدا یک زمان از پدر

پدر نیز نشگیفتی از پسر

بدو داد پرمایه زرّین کمر

به هر مهره‌ای درنشانده گهر

سپاسی نهم بر تو بر زین کمر

بپیچی اگر بشنود دادگر

همی‌گشت گرد جهان سر به سر

همی‌جست در پادشاهی هنر