با همه خلق جهان گرچه از آن

بیشتر بی‌ره و کمتر به رهند

تو چنان زی که بمیری برهی

نه چنان چون تو بمیری برهند

سالکان کز یقینی وارهند

در حقیقت دان که مردان رهند

گرچه اینها غالبا سد رهند

پای‌بند ناقصان گمرهند

سخن شد چون معانی ختم بر هند

که طوطی و شکر خیزند در هند

باشد چو سواد دیده بوم و برهند

شد مردمکم آینه ی منظر هند

ز این سرمه چرا چشم نسازی روشن

ایران چشم است سرمه ی آن زر هند

عود غم دل سوخته در مجمر هند

شد آینه ام صاف ز خاکستر هند

در هند چو خرمی گل خود رویی است

غم را مطلب چو بخل در کشور هند

با همه خلقِ جهان گرچه از آن

بیشتر گمره و کمتر به رهند

آن چنان زی که چو میری برهی

نه چنان زی که چو میری برهند