عود غم دل سوخته در مجمر هند
شد آینه ام صاف ز خاکستر هند
در هند چو خرمی گل خود رویی است
غم را مطلب چو بخل در کشور هند
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
عود غم دل سوخته در مجمر هند
شد آینه ام صاف ز خاکستر هند
در هند چو خرمی گل خود رویی است
غم را مطلب چو بخل در کشور هند
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به توصیف وضعیت غم و درد در میان زیبایی‌های هند می‌پردازد. او با استعاره‌ای از عود به احساس دل سوخته‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که این غم باعث شده که او به مانند آینه‌ای صاف از خاکستر غم را تجربه کند. او همچنین به زیبایی‌های گل در هند اشاره می‌کند و در انتها به این نکته می‌رسد که غم و بخل از هم دور هستند و نباید انتظار غم را در جایی پر از خوشی و زیبایی داشت.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
باشد چو سواد دیده بوم و برهند
شد مردمکم آینه ی منظر هند
ز این سرمه چرا چشم نسازی روشن
ایران چشم است سرمه ی آن زر هند
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.