باد دایم به هر دو حال ترا

تا میسر شود کمال ترا

چون شنید از ولد رسالت را

خوش پذیرفت آن مقالت را

صدق آیینه‌ای‌ست حال ترا

روی نفس تو و کمال ترا

علم نیرو دهد کمالت را

عقل اجابت کند سؤالت را

من بنده نکو شناسم احوال ترا

جودی نبود ترا و امثال ترا

گوئی سبب حرص لزوم جمعست

کز صرف کنند منع اموال ترا

جوهر و کار این سه آلت را

نیک بشناس این حوالت را

ای که جز در فرض نتوان دید تمثالِ ترا

در شهود از غیب فر آید همی فالِ ترا

ملک و ملت را زمام اندر کف اجلالِ ترا

خَنگِ صرصرپویِ شَهلان‌کوب اقبالِ ترا