که روم از همه روی‌ها گشت راست

به کام شهنشاه شد هرچه خواست

به من گر جهان بر سر آید رواست

نه چرخ روان زیر فرمان ماست

بفرمود تا صف کشیدند راست

قباد آمد و دید و آواز خاست

چو این کرده باشید ایزد گواست

که جان و تن و گنج پیش شماست

چو کاریش پیش آید از کمّ و کاست

بداند که آغاز آن از کجاست

کند آنچه خواهد دگر آنچه خواست

چرا گفتن امروز یارا کراست؟

از ایشان در آن کار تدبیر خواست

نیارست کس پاسخش داد راست

گرفتش دو دست او چو بر پای خاست

بَرِ خویش بنشاند بر دست راست

ز ماهی محاقش همیشه یکاست

به ماهی که در چارده گشت راست

چو لؤلؤ دلش جای دوشینه خواست

بدان چادر و موزه شد کار راست

از امروز بر، شاه من لؤلؤ است

که از کژّی و بدخویی یک سو است

ندانست کس کآن سوار از کجاست

چنین کوشش او ز بهر چراست

به بهمن چنین گفت اسبت کجاست

چو تو مردِ بی‌اسب بس بی‌نواست

به یزدان که دارندهٔ جان ماست

که هرگز ندانم که او از کجاست

جهان‌آفرین کار من کرد راست

نفرمود بی‌دادی و بد نخواست

خداوند داند که او بینواست

سر تیغ و نیزه شما را سزاست

سواری برفت و سرش باز خواست

ز نازک تن او جز از جان نکاست

بدیشان جهانجوی بر پای خواست

بدین جایگه خاستن بس سزاست

نباشد جر آن کآفریننده خواست

تو گر خواه کژ رو وگر خواه راست

جهانجوی بر اسب بر پای خاست

بدان تا بداند که گرد از کجاست