گوشت‌پاره که زبان آمد ازو

می‌رود سیلاب حکمت همچو جو

راند سوی او که هین زوتر بگو

کاسپ من بس توسن‌ست و تندخو

گِل مخور گِل را مخر گِل را مجو

زانک گِل‌خوار است دایم زردرو

بلبلان ذکر و تسبیح اندرو

خوش سرایان در چمن بر طرف جو

او پس در مدبری را دید کو

در پس پرده نهان می‌کرد رو

وقت طفلی‌ام که بودم شیرجو

گاهوارم را کی جنبانید او

با خدا گفتی شنیدی روبرو

من چه باشم پیش مکرت ای عدو

او مرا غماز کرد و راست‌گو

تا بگویم زشت کو و خوب کو

باغبان گوید خمش ای زشت‌خو

بس نباشد خشکی تو جرم تو

گفت امیر ای راه‌زن حجت مگو

مر تو را ره نیست در من ره مجو

ای بلیس خلق‌سوز فتنه‌جو

بر چیم بیدار کردی راست گو

چارمیخت کرده‌ام هین راست گو

راست را دانم تو حیلتها مجو

من ز هر کس آن طمع دارم که او

صاحب آن باشد اندر طبع و خو

سوی لطف بی وفایان هین مرو

کان پل ویران بود‌، نیکو شنو

می‌نمود آن مکر ایشان پیش او

یک به یک زان سان که اندر شیر مو

شحنهٔ تقدیر گوید راست گو

آنچ بردی شرح وا ده مو به مو

چونک گفتت کاندرین سقف نکو

بارها بنگر چو مرد عیب‌جو

این نشان چون داد گویی پیش رو

وقت آهنگست پیش‌آهنگ شو

پی روی تو کنم ای راست‌گو

بوی بردی ز اشترم بنما که کو

تا نه‌ای ایمن تو معروفی مجو

رو بشوی از خوف پس بنمای رو