گفت امیر ای راهزن حجت مگو
مر تو را ره نیست در من ره مجو
رهزنی و من غریب و تاجرم
هر لباساتی که آری کی خرم
گرد رخت من مگرد از کافری
تو نهای رخت کسی را مشتری
مشتری نبود کسی را راهزن
ور نماید مشتری مکرست و فن
تا چه دارد این حسود اندر کدو
ای خدا فریاد ما را زین عدو
گر یکی فصلی دگر در من دمد
در رباید از من این رهزن نمد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، مولانا به روایت مکالمهای میان معاویه و ابلیس میپردازد. معاویه به ابلیس میگوید که او نباید در کارها و مسیر او دخالت کند، زیرا او خود را غریبه و تاجر میداند که در حال انجام کار خودش است. ابلیس نیز به معاویه پاسخ میدهد و بر حسادت و ناپاکی او تأکید میکند و او را متهم به فریب و مکر میکند. در نهایت، شاعر به خداوند فریاد میزند که از ظلم و حسادت ابلیس و معاویه نجات دهد و در انتظار دگرگونی در وضع خود است.
هوش مصنوعی: امیرِ راهزن به ابلیس میگوید که صحبت از حجت و دلیل نکن، زیرا تو در من هیچ راهی نداری و نباید به دنبال راهی باشی.
هوش مصنوعی: من در سفر هستم و غریبی میکنم، حالا تو که دزد راهها هستی، خیال نکن که میتوانی هر لباس یا پوششی را بر تن من کنی و مرا خوشحال کنی.
هوش مصنوعی: دور و بر من نچرخ و به من نزدیک نشو، چون تو خود کافر و بیایمان هستی و هیچگاه کسی تو را به عنوان مشتری نمیخرد.
هوش مصنوعی: هیچ کس در دنیا مشتری و خواهان چنین راهزنی نیست، اما اگر کسی سر راه او قرار بگیرد، با فریب و حقه بازی او را به دام میاندازد.
هوش مصنوعی: خداوندا، این حسود چه نقشهای برای ما دارد، ای کاش فریاد و کمک ما را از این دشمن بشنوی.
هوش مصنوعی: اگر فصلی دیگر در من دمیده شود، این دزد درون من، نه در من قرار میگیرد و نه از من میرود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.