سرانجام گشت از جهان ناپدید

کلنگی به چنگ آمدش بردمید

چو دهقان پرمایه او را بدید

رخ او شد از بیم چون شنبلید

جهاندار بهرام بستد نبید

از اندازهٔ خط برتر کشید

همه دشت یکسر پر از گور دید

ز قربان کمان کیان برکشید

ز لشکر هرانکس که آن زخم دید

بران شهریار آفرین گسترید

ز بوی زنان موی گردد سپید

سپیدی کند در جهان ناامید

نخواهد جز از دست دختر نبید

کسی مردم پیر ازین سان ندید

چو آمد به بالای ایوان رسید

ز در دختر میزبان را بدید

دو شیر ژیان پیش آن بیشه دید

کمان را به زه کرد و اندر کشید

کنیزک بیاورد جامی نبید

می سرخ و جام و گل و شنبلید

چو یک موی گردد به سر بر سپید

بباید گسستن ز شادی امید

ازان شاه ایران فراوان ژکید

برآشفت وز روزبه لب گزید

ز دریای جوشان چو خور بردمید

شد آن چادر قیرگون ناپدید

سوی کاخ بازارگانی رسید

به هر سو نگه کرد و کس را ندید

چو بازارگانش فرود آورید

مر او را یکی خوابگه برگزید

فرود آمد و خنجری برکشید

سراسر بر اژدها بردرید

هرانکس که این تازیانه بدید

به بهرامشاه آفرین گسترید

چو خاقان چین این سخنها شنید

ز چین و ختن لشکری برگزید

که قیصر سپه کرد و لشکر کشید

ز چین و ختن لشکر آمد پدید

به کاخیش نرسی فرود آورید

گرانمایه جایی چنانچون سزید