چو رستم بگفتار او بنگرید

هوا در کف دیو واژونه دید

چو چوپان بر شاه توران رسید

بدو باز گفت آن شگفتی که دید

چو اکوانش از دور خفته بدید

یکی باد شد تا بر او رسید

ز دریا بمردی به یکسو کشید

برآمد بهامون و خشکی بدید

همان کو کمان کیان درکشید

دگر باره شد گور ازو ناپدید

بران کو چنان پهلوان آفرید

کسی این شگفتی بگیتی ندید

ببود و بپیمود چندی نبید

بشبگیر جز رای رفتن ندید

گله‌دار چون بانگ اسبان شنید

سرآسیمه از خواب سر بر کشید

ازو بستد آن چار پیل سپید

شدند آن سپاه از جهان ناامید

چو رستم شتابندگان را بدید

سبک تیغ تیز از میان برکشید

چو نزدیک آن مرغزاران رسید

ز اسپان و چوپان نشانی ندید

یکی ژرف دریاست بن ناپدید

در گنج رازش ندارد کلید

همی داشتم تا کی آید پدید

جوادی که جودش نخواهد کلید

چو پیکار کیخسرو آمد پدید

ز من جادویها بباید شنید

چو دریا و کوه و زمین آفرید

بلند آسمان از برش برکشید

همی تاخت تا پیش کابل رسید

درخت و گل و سبزه و آب دید

چو گشتاسپ نزدیک دریا رسید

پیاده شد و باژ خواهش بدید

یکی باد سرد از جگر برکشید

به نزدیک چوپان قیصر رسید

خردمند چون روی گشتاسپ دید

پذیره شد و جایگاهش گزید

چو دستور آموزگار آن بدید

هم اندر زمان پیش قیصر دوید