گر ایدون که ماند ز من ناپدید

سران را بسی سر بباید برید

چو رستم به گفتار او بنگرید

ز بدها گمانیش کوتاه دید

جهان‌آفرین تا جهان آفرید

سواری چو رستم نیامد پدید

سخن زین درازی چه باید کشید

هنر برتر از گوهر آمد پدید

دژی بود کش خواندندی سپید

بران دژ بد ایرانیان را امید

چو سهراب نزدیکی دژ رسید

هجیر دلاور سپه را بدید

چو سهراب جنگ‌آور او را بدید

برآشفت و شمشیر کین برکشید

چو سهراب شیراوژن او را بدید

بخندید و لب را به دندان گزید

چو بر زین بپیچید گرد آفرید

یکی تیغ تیز از میان برکشید

بیامد دمان پیش گرد آفرید

چو دخت کمندافگن او را بدید

چو سهراب را دید گردآفرید

که برسان آتش همی بردمید

عنان را بپیچید گرد آفرید

سمند سرافراز بر دژ کشید

بدانست کاویخت گردآفرید

مر آن را جز از چاره درمان ندید

درِ باره بگشاد گرد آفرید

تن خسته و بسته بر دژ کشید

سوی باره آمد یکی بنگرید

به باره درون بس کسی را ندید

چو نامه به نزدیک خسرو رسید

غمی شد دلش کان سخنها شنید

بنه برنهاد و سراندر کشید

بران راه بی‌راه شد ناپدید

چو سهراب زان دیده آوا شنید

به باره بیامد سپه بنگرید

چو هومان ز دور آن سپه را بدید

دلش گشت پربیم و دم درکشید

ازینسان بشد تا در دژ رسید

بشد خاک و سنگ از جهان ناپدید