مر او را ببرد اهرمن دل ز جای

دگرگونه پیش اندر آورد پای

از آنها که بودند مانده به جای

که پیرانشان بد سر و کدخدای

بدین داستان زد یکی نیک رای

که از کین به زین اندر آورد پای

برآمد خروشیدن کرنای

به هامون کشیدند پرده‌سرای

به یک دست مر طوس را کرد جای

منوشان خوزان فرخنده رای

پیاده پس پیل کرده به پای

ابا نه رشی نیزهٔ سرگرای

جهان پر ز خرگاه و پرده سرای

ز خیمه نبد نیز بر دشت جای

ز بیرون دهلیز پرده‌سرای

فراوان درفش بزرگان به پای

پدر بود گفتی به مردی به جای

به بالا و دیدار و فرهنگ و رای

که گستهم نوذر بد آنجا به پای

سواران روشن دل و رهنمای

پسر پنج زنده‌ست پیشت به پای

نمانیم تا تو کنی رزم رای

بدین کار باشم ترا رهنمای

که گنج و سپاهت بماند به جای

یکی زنده از ما نماند به جای

نه شهر و بر و بوم ایران به پای

چو هر دو سپاه اندر آمد ز جای

تو گفتی که دارد در و دشت پای

ببودند بر دست رستم به پای

زرسب و منوشان فرخنده رای

تبیره برآمد ز هر دو سرای

همان ناله بوق با کرنای

بفرمود تا جهن رزم آزمای

رود با تگینان لشکر ز جای

همه ریگ ارمان سر و دست و پای

زمین را همی دل برآمد ز جای

همه دشت خیمه‌ست و پرده‌سرای

ز دشمن سواری نبینم به جای

غلام و پرستنده و چارپای

نماندی بد و نیک چیزی به جای