سحرگه خروش آمد از کرنای

هم از کوس و رویین و هندی درای

که نفرین برو باد کو را ز پای

فگند و بر آنکس که بد رهنمای

ز آواز شیپور و هندی درای

همی کوه را دل برآمد ز جای

تن کشته را دخمه کردند جای

به گفتار دستور پاکیزه‌رای

دگر دختری داشت نامش همای

هنرمند و بادانش و نیک‌رای

کنون بازگردم به کار همای

پس از مرگ بهمن که بگرفت جای

چو از درد شاه اندرآمد ز پای

بفرمود تا پیش او شد همای

چنان بد که روزی زن پاک‌رای

سخن گفت هرگونه با کدخدای

زن گازر از چیز شد رهنمای

چنین گفت یک روز با کدخدای

به بیگانه شهر اندرون ساخت جای

بران سان که پرمایه‌تر کدخدای

چنین داد پاسخ بدو کدخدای

که ای جفت پاکیزه و رهنمای

چو آگاهی آمد به نزد همای

که رومی نهاد اندرین مرز پای

چو جنگ‌آوران را یکی گشت رای

ببردند لشکر ز پیش همای

یکی مرزبان بود با سنگ و رای

بزرگ و پسندیده و رهنمای

بیامد ز کاخ همایون همای

خود و مرزبانان پاکیزه‌رای

بفرمود تا موبدی رهنمای

یکی دست جامه ز سر تا به پای

نه خرگاه بودش نه پرده‌سرای

نه خیمه نه انباز و نه چارپای

چو دارا به اسپ اندر آورد پای

شکسته رواق اندر آمد ز جای

بشد تیز با او به پرده‌سرای

همی گفت کای دادگر یک خدای

هم‌اندر زمان مرد پاکیزه‌رای

یکی نامه بنوشت نزد همای