فرستاده برگشت و آمد چو باد

پیام جهان جوی یک یک بداد

یکی من که شاهم جهان را به داد

دگر نیز فرزند فرخ نژاد

مده جان ایرانیان را به باد

نگه کن بدین نامداران به داد

سپهبد تویی هم سپهبدنژاد

خنک مام کو چون تو فرزند زاد

شهنشاه را زان سخن مژده داد

که جاوید بادا جهان‌دار شاد

بشد چارشنبه هم از بامداد

بدان باغ کامروز باشیم شاد

هشیوار وآهسته و با نژاد

بسی نامبردار دارد بیاد

که ارجاسب آن را بدز درنهاد

که هنگام آنکس ندارد بیاد

دو برد یمانی بیکسونهاد

دو موزه به نامه نکرد ایچ یاد

فرستاده با خلعت آمد چوباد

شنیده سخنها همه کرد یاد

ورا پهلوان هیچ پاسخ نداد

دژم بود سر سوی ایوان نهاد

بفرمان هرمز زبان برگشاد

سخنها یکایک همه کرد یاد

چوبهرام گرد آن سیاوش نژاد

چوپیدا گشسب آن خردمند وراد

ورا گردیه هیچ پاسخ نداد

نه از رای آن مهتران بود شاد

به خواری و زاری بساری فتاد

از اندیشهٔ کژ وز بدنهاد

چو خواهی که شاهی کنی بی‌نژاد

همه دوده را داد خواهی بباد

وزان پس ببستند پای قباد

دلاور سواری گوی کی‌نژاد

مده کارکرد نیاکان بباد

مبادا که پند من آیدت یاد

سخن بس کن ازهرمز ترک زاد

که اندر زمانه مباد آن نژاد

شود رنج این تخمهٔ ما بباد

به گفتار تو کهتر بدنژاد