همرهان رخش جدایی تاختند

بیرق دوری ز من افراختند

چون ز انصار حسین پرداختند

بار دیگر در بیابان تاختند

چشم و مغز و دل چو بینا ساختند

گوهر پاک علی بشناختند

شکل او اهل نظر نشناختند

پرده‌ها بر روی او انداختند

کور ذوقان داستانها ساختند

وسعت ادراک او نشناختند

قالی از ابریشم تو ساختند

باز او را پیش تو انداختند

تختۀ نَرد اَمل افراختند

مُهره‌ها با مِهر دنیا باختند

در لغت فرهنگ‌ها پرداختند

لعب‌ها در دین‌و حکمت باختند

زرشناسان، چون خدا نشناختند

سنگشان هر جا که رفت انداختند