از تو ای عشق در این دل چه شررها دارم

یادگار از تو چه شب‌ها، چه سحرها دارم

با تو ای راهزن دل چه سفرها دارم

گرچه از خود خبرم نیست خبرها دارم

تو مرا واله و آشفته و رسوا کردی

[...]

بس در سر زلف بتان جا کردی ای دل

ما را میان خلق رسوا کردی ای دل

غافل مرا از فکر فردا کردی ای دل

تا از کجا ما را تو پیدا کردی ای دل

روزم سیه، حالم تبه، کردی تو کردی

[...]

ای کاش دلت از دل تنگم خبری داشت

یا نالهٔ من در دل سنگت اثری داشت

یا شام فراقت ز پی خود سحری داشت

یا نرگس مخمور تو بر من نظری داشت

ترسم نشوی با خبر از حال دل من

[...]

من ندانم مرغ امیدم چه دید

کاین‌چنین از آشیان دل پرید

از خود و بخت خود و دلدار خود

ناامیدم، ناامیدم، ناامید

کاش آنکو چرخ مینافام ساخت

[...]

با رقیب آخر شب دوش به میخانه شدیم

هر دو باز از می و از عشق تو دیوانه شدیم

تا به نزدیک سحر همدم پیمانه شدیم

مست گشتیم و ز هر جای در افسانه شدیم

راز دل گفتن مستان، شب یلدا خواهد

[...]

آخرین روز برات است و منم راهسپار

به سوی کعبهٔ آمال خود و مدفن یار

بار اول بود اکنون که پس از چندین ماه

می‌روم با دل خونین به سر خاک نگار

سوی آن خاک که بردند و سپردند آنجا

[...]

خورشید رفت و ماه برآمد

روزی ز عمر ما به سر آمد

برچید شمس طرهٔ زر تار

هنگام جلوهٔ قمر آمد

مهتاب پر افسانه و ابهام

[...]

نیمی از شب عمرم، طی نگشته شد خاموش،

شمع آرزوی من

جرعه‌ای نپیموده، زد سپهر سنگ‌انداز،

سنگ بر سبوی من

دست برده نابرده، خوان عمر را بگرفت،

[...]

ای نازنین دردانه، ای جانانه جانم

ای سود و سودایم، زمینم، آسمانم

ای دختر شب‌ها و دمساز نهانم

آرام جانم، هستی‌ام، ورد زبانم

ای جان شیرینم، امیدم، آرزویم

[...]

چندی است تند، می‌گذریم از کنار هم

ظاهر خموش و سرد، و نهان بی‌قرار هم

رخسار خود به سیلی مِی سرخ کرده‌ایم

چون لاله‌ایم هر دو به دل داغدار هم

او را غرور حُسن و مرا طبع سربلند

[...]

بهار خاطر من بی‌نیاز از یاس و نسرین بود

چو بر هم می‌نهادم چشم، دل پر ماه و پروین بود

گهی از بانگ مرغی مست، پاکوبان و دست‌افشان

مجسم‌دیده گه در مخملِ ابری رخِ جانان

گهی همراه می‌رفتم به شب آن شمع محفل را

[...]

ما به درگاه تو با بخت سیاه آمده‌ایم

شکر و صد شکر ز بیراهه به راه آمده‌ایم

نه پی سیم و زر و ملک و سپاه آمده‌ایم

نه پی تخت و نه دنبال کلاه آمده‌ایم

ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده‌ایم

[...]

طوطی نازم، چرا از کلبه‌ی من پر کشیدی

چتر سبز باغ و بستانِ که را بر سر کشیدی

رفتی و از مرغ دل غافل که چون بهرت زند پر

همچو مرغ تیر خورده دل طپد تا پر کشیدی

رفتی و با خود نگفتی من چه سازم با جدائی

[...]

دنیا و آخرت به قمار تو باختیم

با ما بساز، ای که به سوز تو ساختیم

هر دم که دست بر سر زلف تو می‌بریم

زین دستبرد سر شود آنها که باختیم

دادیم هر دو کون به کابین تو را، ولی

[...]

هرچه اندیشه می‌کنم بینم

بیش از این خون دل نباید خورد

رفت باید به پشت پردهٔ مرگ

وز غم آنجا پناه باید برد

شیشهٔ عمر قلب ما بشکست

[...]

فردا که می‌آیم ای دوست

مردی دیگر دید خواهی

مردی فراموش کرده

دیگر سیاهی تباهی

مردی پر از زندگانی

[...]

آه ای خروس ستمگر

با بانگ و با جنبش پر

بیجا پراندی ز خوابم

زین خواب پر التهابم

دیوانه بودی مگر تو

[...]

آنکه را رفت ز کف هرچه که داشت

حال ما سهل نخواهد انگاشت

زارعی سوخته خرمن چه کند؟

مرده در شهر نشیمن چه کند؟

پاک دیوانه به از این که منم

[...]

آوخ که هرچه داشتم از من فلک ربود

کاری چنین بزرگ عجب مختصر گرفت

ای خوش‌تر از نکوئی و زیباتر از جمال

مرگ تو برگ عیش از این باغ برگرفت

زین سیلی مخوف رخ زندگیانی‌ام

[...]