به‌کوی بی‌نشانی عزم سیر است و سفر ما را

ببر ای کشتی می تا بدانجا بی‌خبر ما را

چراغ راه ما کن چشم جادو، روی آتشگون

بیا ساقی ببر ما را، بیا ساقی ببر ما را

به‌هشیاری در این وادی رهی پیدا نشد ای دل

[...]

نازک دلیم و حادثه در جستجوی ما

سنگ است قطره‌ای که چکد بر سبوی ما

با آنکه جاودانه خزانی است در دلم

قمری ترانه وام کند از گلوی ما

گر ماجرای آن مه بی‌مهر سر کنم

[...]

روشن شد از فروغ رُخت شام تار ما

ای آفتاب، تیره مکن روزگار ما

از آسمان زندگی‌ام ماه رخ متاب

کآید غم آن ستارهٔ دنباله‌دار ما

ما را بهار بی‌گل روی تو می‌کُشد

[...]

گرچه در خاک برم درد تمنای تو را

تا پسین لحظه پرستم رخ زیبای تو را

کی شبی مست بیایی که من بی‌سر و پای

تا سحرگاه زنم بوسه سراپای تو را

نور باران شده از دوش مرا خانهٔ دل

[...]

چه خوشبویی، چه خوشبویی بهارا

مگر داری تو بوی یار ما را؟

کجا بودی چه آوردی که امروز

شکستی رونق مشک ختا را؟

چرا دامن زنی بر آتش دل؟

[...]

نوبهار آمد و شد موسم شیدایی ما

ما و جام میِ ما و سر سودایی ما

در چنین فصل که شوید رخ گل ابر بهار

ساقی از باده بشو دفتر دانایی ما

خیز ای دل، چمن امروز تماشا دارد

[...]

بعد از این رحم مکن بر دل دیوانهٔ ما

بفرست آنچه غمت هست به غمخانهٔ ما

خانه آباد که خوش خانه خرابم کردی

باز هم این تو و این خانهٔ ویرانهٔ ما

غم عالم همه نِه بر دل ما تا نبوَد

[...]

امشب ز دست بردی با یک ترانه ما را

با یک ترانه کردی از خود روانه ما را

ای عاقلان ز مجلس بیرون روید امشب

فردا وگرنه خواهید کردن فسانه ما را

قدری جنون به کار است در کار عمر ورنه

[...]

مادر از بهر غم و رنج جهان زاد مرا

درس غم داد در این مدرسه استاد مرا

دل من پیر شد از بس که جفا دید و جفا

ندهد سود دگر قامت شمشاد مرا

آنچه می‌خواست دلم چرخ جفا پیشه نداد

[...]

رسید شعله بر افلاک ز آشیانهٔ ما

نمی‌رسند به فریاد عاشقانهٔ ما

هزار تهنیت‌ات ای بهار می‌گفتیم

اگر ز باغ نمی‌رفت هم ترانهٔ ما

کتاب ما بوَد از خون و اشک عنوانش

[...]

امشب ای جام به دست آر دل کافر ما

که ز اندازه بدر برده جفا دلبر ما

در دو عالم ز لبش جام طرب دور مباد

آنکه اول به سوی میکده شد رهبر ما

یک دل و این همه غم، یک نگه و این همه اشک

[...]

ای دل تو ندانستی قدر گل و بستان را

بیهوده چه می‌نالی بیداد زمستان را

ظلمات شب هجران بیهوده ندادندت

تو قدر ندانستی آن چشمهٔ حیوان را

مغرور شدی ای دل در گلشن وصل از بخت

[...]

تا به کی گویم که یار آید، قرار آید مرا

بخت فرخ، جان شیرین در کنار آید مرا

نشکفد در این چمن دل بی‌رخ آن سرو ناز

خود گرفتم صد بهار از هر کنار آید مرا

در بَرد جان گز ز بیداد زمستان فراق

[...]

عمر گرامی رفت بر سر پندارها

کاش خبر می‌شدیم زودتر از کارها

رندم و قلاش و مست، خواه هنر، خواه عیب

خواجه مگو عیب من جز به خریدارها

دستِ من و دامنِ وادیِ عشق و جنون

[...]

عاشق زارم و بر خویش نبندم این را

کو طبیبی که کند چاره دل مسکین را

سینه‌ات سوخت ز فریاد و نگفتی واعظ

به چه تدبیر کنم نرم، دلی سنگین را

نگهت غارت دین کرد و خدا می‌داند

[...]

دیگر امید نیست که بینیم یار را

آن صید گشته آهوی شاعر شکار را

بلیل به انتظار گلی مانده تا بهار

من با چه انتظار بخواهم بهار را

چون نی دگر حدیث جدائی است بهر من

[...]

دگران گر بروند ای سر و پا گل تو بیا

ای نسیم سحر ای ناز و قرنفل تو بیا

تا ببینم رخ تو سیر و شوم مست جمال

بی‌تأمل شبی ای باغ تأمل تو بیا

تو بیا و تو بیا، ای صنم سلسله‌مو

[...]

خصمِ اهل حال دیدم دهر بی‌بنیاد را

کاش پا ننهاده بودم این خراب‌آباد را

غیر حیرت زین کتاب کهنه‌ام حاصل نشد

بی‌جهت عمری کشیدم منت استاد را

من نخواهم آسمانا نام یا کامم دهی

[...]

بی‌تو از کام نمانده است به جز نام مرا

نشدی رام و ز دل برده‌ای آرام مرا

نه دگر نالهٔ چنگی به دلم چنگ زند

نه دگر خندهٔ صبحی است در این شام مرا

ساقی بزم دگر باش تو هم ای گل ناز

[...]

بس کن ای دیوانه دل، زین جانگداز افسانه امشب

ورنه بیرون آرمت از سینه، ای دیوانه امشب

از برای شمع بزم دیگران بس کن بهانه

ورنه خود یکباره خواهم سوخت چون پروانه امشب

نیستی و هستی امشب فرق چندان ندارد

[...]