همایون جشن عید و ماه آذر

خجسته باد بر شاه مظفر

امیران‌شاه بن قاورد جغری

جمال دین و دولت دست و یاور

خداوندی کجا کوته نماید

[...]

الشیخ یعطی درهما من بدره

و الصدر یعطی بدره من درهم

لئن فخرت بآباء ذوی شرف

لقد صدقت ولئن بئس ماولدا

نه چنان آمدی که بنمودی

نانموده ز دور به بودی

پادشاهی که از مهابت او

شیر در بیشه شب نکردی خواب

با شمول سیاستش در جوی

جز به فرمان او نرفتی آب

در سخا هر چه کرده محض کرم

[...]

خرد در گوش دولت گفت روزی

همی خواهم که با من یار باشی

جوابش داد دولت گفت هر جا

که من باشم تو خود ناچار باشی

آسایش جان و راحت دل بودی

رفتی و هر آن چه با تو گفتم همه رفت

بر سریر سرور جای همه

بر بساط نشاط پای همه

شه چو بنشست بر دریچه هزل

ملک بیرون برد ز روزن عزل

ولانت تفعل ما تقول و بعضهم

مذق اللسان یقول مالا یفعل

باور نکنم قولت زیرا که تو را در دل

یکباره رهی نیک است از گفتن تا کردن

تو خون برادر بریزی همی

پس از جنگ مرغی گریزی همی

آن دل که من از دست غمش بربودم

هرگز به کسی ندادم و ننمودم

جانا تو به یک نظر چنان بربودی

گویی که هزار سال بی‌دل بودم

بر شارع هر دلی جوازی داری

گویی که به عاشقان نیازی داری

من خود از غم شکسته دل بودم

عشقت آمد تمام‌تر بشکست

من می‌نکنم خصومت از راه مجاز

من ملک پدر به تیغ می‌جویم باز

روزی نگر که طوطی طبعم بر لبت

پر طمع پسته آمد و بر شکر اوفتاد

سپاهی چو شب صحن گیتی‌ نورد

ز گردش سیه گنبد لاجورد

مانند بحر ژرف کز او بد گذر کند

عنقا به زخم شهپر و زورق به بادبان

گر در اجلم مساهلت خواهد بود

روشن کنم این دیده به دیدار تو زود

پس گر به خلاف گردد این چرخ کبود

بدرود من از تو و تو از من بدرود