ملک ارسلان چون از مصاف جیرفت در ضمان سلامت بیرون شد روی به حضرت عراق نهاد.

و عراق در آن زمان سلطان ارسلان بن طغرل داشت و مد بر ملک اتابک ایلدگز بود و مادر سلطان که حاضنه سلطنت و ملکه ایران بود، در حکم او. و فرزندان پسر چون اتابک پهلوان و اتابک قزل ارسلان و غیر او آورده بود و ملک عراق بر سنن استقامت جاری، کتایب نصرت و مقانبت ظفر در ظل چتر سلطانی متناصر و متوافد و کتب فتوح بلاد و قمع اعادی از جوانب متوارد.

و اتفاقا ملک ارسلان وقتی رسید که اتابک ایلدگز با اینانج در قلعه طبرک ری دربندان می‌داد و به یمن مقدم و هم در آن هفته در قلعه غدری پیوستند و اینانج را هلاک کردند و فتحی در حساب خواطر و وهم ضمایر نبود روی نمود.

و سلطان اتابک و تمام امرا به قدوم مبارک ملک ارسلان تفأل نمودند و سایه همای بر ایام میمون و روزگار همایون وی افکندند و همه در لزوم اغانت و وجوب اعانت او یک کلمه شدند و لاسیما مادر سلطان که او را به فرزندی قبول کرد و با وی حجاب برداشت و جناح اشیال بر احوال او پوشانید تا او را بر حسب مراد از حضرت بازگردانید.

و جمله معارف و امرای عراق چون پسر قراغوش و اتابک شیرگیر و عزیز الدین ممتاز و عزالدین دینوری و اتابک یزد و از فارس مجاهد گورکانی و غیر هم در خدمت او به کرمان فرستاد.

و از کرمان بر هوای ملک ارسلان جمله خیول اتابکی و صفوف حشم و اصحاب قلم روی به جانب اصفهان نهادند و بعضی در خدمت رکاب و سایه رایات اوتاری و ساوه و هر کجا که مقصد او بود شدند.

چون هوای سرد شدید سخت دم انفاس زمهریری فرو بست و عیار شب و روز ربیعی به میزان طبیعی یکی شد و از توده‌های کافوری جوی‌های گلاب روان گشت و سنه ستین (خراجی) درآمد ملک ارسلان از حضرت عراق با سپاهی چون ابر آذاری متراکم با غرش رعد و تابش برق، بیت:

مضراع، به زینتی که برآید شب چهارده ماه، به راه فارس روان شدند، روز اول ماه تیر (سنه ۵۶۰ خراجی) به در بردسیر نزول فرمود. بهرام‌شاه عیون و جواسیس برگماشته بود و به عراق فرستاده و چون حال به این جمله می‌شنیدند ترتیب محاصره می‌کردند و مویدالدین غله بسیار و حوائج بی‌شمار از هر نوع ذخیره ساخت و مجانیق و عرادات بر دروب و بروج نصب کرد و احوال انهای ملک موید کرد و او امیر قراغوش را که پیری کار دیده بود امیر جمال الدین آیبه و فوجی از حشم بر سبیل استمداد فرستاده و در شهری لشکری تمام مجتمع شد.

ملک ارسلان با سپاهی بی‌حد و قیاس، بر دشت مقام ساخت و از اطراف و نواحی کرمان روی به معسکر ملک ارسلان نهادند و لشکرگاه را از بنای قصور و گرمابه و بازار و حوانیت و دارالضرب و بیاع خانه و دارالحکم، شهری معظم و مصری جامع ساختند. و به اتفاق در آن سال دخل شتوی چنان حاصل شد که در سوابق اعوام و سوالف ایام مثل آن معهود نبود و الوان نعمت از ثمار و فواکه از حد توقع درگذشت.

لشکر عراق در مبادی چند روز نزول کردند و بعد از آن به شهر و بارو برآمدند و جنگ‌های سلطانی کردند. حاصل آن جز هلاک رجال و مجروحی ابطال نبود. چون حصانت اطراف و مناعت جوانب و اعطاف شهر دیدند معلوم شد.

و دانستند که استخلاص آن به جهد انسانی و جنگ سلطانی در وسع نیست و فتح آن به کلید استعجال محال است، موزه مکایدت خطر از پای بکشیدند و جوشن مجاهدت خصم از پشت بگشادند و بر بسترر تُرفه تکیه فرمودند و به خیش‌خانه تنعم توجه نمودند و در لشکرگاه عراقی و کرمانی، ندما و ظرفا و مطربان استاد خوش آواز و اسباب عیش مهیا و مشارب طرب و مراد مهنا.

ملک ارسلان و امرای عراق و کرمان عنان‌رخش هوی در میدان فراغ، فراخ کردند و بر مقتضی دامن غبوق در گریبان صبوح بستند و کمر حصار و اهل حصار گرفتند؛ اگر از شهر بیرون می‌آمدند و فسادی می‌کردند و متعرض لشکرگاه می‌بودند، ایشان را دفع می‌کردند و مالش می‌دادند. و لشکرگاه به امتداد ایام در خصب و راحت می‌فزود از تزاحم خلق و کثرت نعمت جنت عدن می‌نمود. و راستی را، من، بعد از دو سه ماه چون از مضیق دربندان بیرون آمدم و به فضای معسکر رسیدم پنداشتم که فردوس را به زمین فرستاده‌اند یا بغداد را به کرمان آورده‌اند.

و بهرام‌شاه و مویدالدین از خراسان استمداد لشکری می‌کردند و قواصد و فیوج مواصل می‌داشت و ملک موید از فرط حزم نامزد لشکری نکرد و با حضرت عراق معاندت را عاقبی وخیم می‌دانست و در جواب می‌نبشست که مصحلت در مصالحت است و برادران به هم ساختن و کرمان قسمت کردن و خوردن و غریب را از میان بیرون کردن و باز خراسان و عراق فرستادن.

پس روز به روز لشکر صحرا در نعیم مقیم می‌آسودند و اهل حصار در عذاب الیم می‌فرسودند و بهرام‌شاه به تهمت هوای ملک ارسلان هر روز فوجی از امرای دولت و طبقات مردم کرمان از شهر وجود به دروازه عدم بیرون می‌فرستاد و بر در سرای، سیاست می‌فرمود، تا خلقی بسیار هلاک کرد و در شهر یتیم و بیوه سر در سجده و دعای بد می‌نهادند و قوت رعیت حصار باز آن آمد که درویشان و عورتان یک من و دو من غله از دشت به هزار حیله می‌بردند و به تسعیری تمام می‌فروختند. و رنج مردم به غایت برسید و مدت شش ماه طول آن محاصره بکشید.

چون رشته طاقت مقیمان حصار طاق شد و سنت الفرار مما لایطاق بر طبقات مردم واجب؛ هر کس به راهی بیرون می‌گریخت و امرای معارف شهر از بارو فرو می‌جستند.