در تن بیمار لعل روح پرورد تو نیست
استخوانی کو نمک پرورده درد تو نیست
غیر مژگانی که باشد خانه زاد چشم تر
کس در این ره محرم نظاره گرد تو نیست
لذت عشقت نه تنها با دل ریش است و بس
مرهم آسودگی هم خالی از درد تو نیست
گرچه از دستت کسی را نیست رنگی جز حنا
نیست یک گل در چمن کو دستپرورد تو نیست
با غم او شکوه در افسردگی کم کن اسیر
آتش پروانه چون خاکستر سرد تو نیست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به درد و زخمهای ناشی از عشق و غم میپردازد. او به کمبودهایی اشاره میکند که در زندگی وجود دارد و فقط در سایه عشق معشوق میتوان آنها را حس کرد. عشق، حتی اگر دردی به همراه داشته باشد، مرهمی برای تسکین رنجها است. نویسنده از واقعیتهای تلخ ولی زیبا مثل رنگ حنا و گلهای چمن صحبت میکند و در نهایت، تأکید میکند که نباید به افسردگی و اندوه غم عشق بیش از حد مجال داد، زیرا عشق همواره با زیباییها و شادیهای خاص خود همراه است.
هوش مصنوعی: در بدن بیمار تو، جانی نیست که روح تو را پرورش دهد و استخوانی هم وجود ندارد که به خاطر درد تو پرورش یافته باشد.
هوش مصنوعی: جز مژگان کسی که در این راه، همدل و همراه تو باشد، در این دنیا کسی نیست که بتواند با چشمی اشکآلود به تو نظر کند و در کنارت باشد.
هوش مصنوعی: لذت عشق تو فقط باعث زخم دل نیست، بلکه آرامش و آسایش نیز به همراه خودش دردهایی دارد که از تو خالی نیست.
هوش مصنوعی: هر چند هیچکس به محبت و لطافت تو پاسخ نمیدهد، اما نمیتوان انکار کرد که در میان گلهای چمن، هیچ گلی به زیبایی و ارزش تو نمیرسد.
هوش مصنوعی: با ناله و شکوه از غم او، افسردگی خود را کاهش بده. تو در آتش عشق او مانند پروانهای اسیری، اما خاکستر تو سرد و بیحرارت است و اینگونه نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.