درد از تو خوش است و هم دوا نیز
رنجم بخشی و هم شفا نیز
داری نظری به حال هر کس
می کن نظری به حال ما نیز
بیگانه نگشت از تو محرم
ما خویش توئیم و آشنا نیز
گر کشته شوم به تیغ عشقت
خونم بحل است و خونبها نیز
ای جام جهان نمای باقی
ایمن ز فنائی و بقا نیز
ما از تو به غیر تو نخواهیم
بی تو چه کنیم در سرا نیز
تنها نه منم محب سید
والله که حضرت خدا نیز



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عارفانه خطاب به محبوب ازلی است و درد و درمان، رنج و شفا را هر دو از او خوش میداند. شاعر از محبوب میخواهد به حال او هم نظر کند، خود را خویش و آشنای او میشمارد و جان دادن در راه عشق را بیخونبها میپذیرد. محبوب را جام جهاننمایی فراتر از فنا و بقا میخواند و جز او چیزی نمیطلبد. در پایان با تخلص «سید» ادعا میکند که نه تنها خود، بلکه خداوند نیز دوستدار اوست.
هوش مصنوعی: ای محبوب، درد عشق از تو خوشایند است و درمانش هم از توست؛ هم رنج به من میدهی و هم شفا.
هوش مصنوعی: تو به حال همه کس نظر و توجهی داری؛ پس به حال ما هم نگاهی بینداز.
هوش مصنوعی: آدم بیگانه با تو هرگز محرم و همراز تو نمیشود؛ اما ما از خویشان تو هستیم و آشنای تو نیز، پس شایستهٔ محرمیتیم.
هوش مصنوعی: اگر با شمشیر عشق تو کشته شوم، خونم را بر تو حلال میکنم و خونبهایش را هم میبخشم.
هوش مصنوعی: ای جام جهاننمای جاودان که همهچیز در تو پیداست، تو از نابودی و حتی از بقای محدود و عارضی برکناری و فراتر از آنهایی.
هوش مصنوعی: ما از تو چیزی جز خودِ تو نمیخواهیم؛ بدون تو در خانه و در این جهان هم چه کاری از ما برمیآید؟
هوش مصنوعی: سید (خودِ شاعر، نعمتالله) میگوید: تنها من نیستم که دوستدار و محبّ سیدم؛ به خدا سوگند که خداوند نیز او را دوست دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.