ای که اندر حجاب ماندستی
آیت نور را نخواندستی
از طلب حاضر تو غایب شد
رای صائب همه مصایب شد
حاضری کز طلب شود پنهان
دیدن او به سعی و جد نتوان
هرزه هر ساعتی ز بیکاری
دیدۀ دل به خار میخاری
سَدَّت اندر ره خدا دانی
دانش دانش است تا دانی
دانش حق ذوات را فطری است
دانش دانش است کان فکری است
در ازل از چه کردی استدلال
که «بلی» گفته ای جواب سؤال
دور کردی تو مرد کارافزای
خویش را از جناب و جنب خدای
وه که چون در رسی به سر نهفت
چند «واحسرتا»ت باید گفت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شبستری در این بخش به سالکی که در حجاب مانده خطاب میکند و میگوید حق همواره حاضر است و همین طلب و استدلال، او را از نظر پنهان میکند. او شناخت خدا را فطری میداند و دلیلش را اقرار «بلی» در روز الست میآورد که بیهیچ استدلالی بود. به باور او، دانش فکری و آگاهی به دانستن، سدّ راه حق است و چنین جویندهای سرانجام با کشف راز، بر عمر از دست رفته حسرت خواهد خورد.
هوش مصنوعی: ای کسی که در پردهٔ غفلت و حجاب ماندهای و آیهٔ نور (اللهُ نورُ السماواتِ و الارض) را نخوانده و درنیافتهای.
هوش مصنوعی: همان حق که حاضر است، با جستوجوی تو از نظرت پنهان شد و اندیشهٔ بهظاهر درستت سراسر مایهٔ گرفتاری و مصیبت گشت.
هوش مصنوعی: آن حاضری که با طلبکردن پنهان میشود، با کوشش و تلاش دیده نمیشود؛ زیرا طلب، او را غایب فرض میکند.
هوش مصنوعی: تو بیهوده و از سر بیکاری، هر لحظه چشم دلت را با خار اندیشه و استدلال میخراشی و آن را تیره میکنی.
هوش مصنوعی: بدان که آنچه در راه خدا مانع و سدّ تو شده، همین «دانستنِ دانستن» است؛ یعنی علم به علم خود و اتکا بر دانش اکتسابی.
هوش مصنوعی: شناخت حق برای همهٔ موجودات فطری و نهادی است؛ آنچه فکری و اکتسابی است، دانستنِ همان دانش است، نه خود شناخت.
هوش مصنوعی: در روز ازل که در پاسخ پرسش «الستُ بربّکم» گفتی «بلی»، از کدام استدلال بهره بردی؟ یعنی آن اقرار بیدلیل و فطری بود.
هوش مصنوعی: ای مردی که کار را بر خود افزون و دشوار میکنی، تو خود را از درگاه و جوار خداوند دور ساختی.
هوش مصنوعی: افسوس که وقتی به راز پنهان پی ببری، چه بسیار باید «واحسرتا» بگویی و بر عمر تباهشده در جستوجوی بیهوده دریغ بخوری.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چون بیامد بوعده بر سامند
آن کنیزک سبک زبام بلند
برسن سوی او فرود آمد
گفتی از جنبشش درود آمد
جان سامند را بلوس گرفت
[...]
چیست آن کاتشش زدوده چو آب
چو گهر روشن و چو لؤلؤ ناب
نیست سیماب و آب و هست درو
صفوت آب و گونه سیماب
نه سطرلاب و خوبی و زشتی
[...]
ثقة الملک خاص و خازن شاه
خواجه طاهر علیک عین الله
به قدوم عزیز لوهاور
مصر کرد و ز مصر بیش به جاه
نور او نور یوسف چاهی است
[...]
ابتدای سخن به نام خداست
آنکه بیمثل و شبه و بیهمتاست
خالق الخلق و باعث الاموات
عالم الغیب سامع الاصوات
ذات بیچونش را بدایت نیست
[...]
الترصیع مع التجنیس
تجنیس تام
تجنیس تاقص
تجنیس الزاید و المزید
تجنیس المرکب
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.