مشکل است این که کسی را به کسی دل برود
مهرش آسان به درون آید و مشکل برود
دل من مهر ترا گرچه به خود زود گرفت
دیر باید که مرا نقش تو از دل برود
بحر عشقت گر ازین شیوه زند موج فراق
کشتی من نه همانا که به ساحل برود
بیوصال تو من مرده چراغم مانده
همچو پروانه که شمعش ز مقابل برود
در عروسی جمال تو نمیدانم کس
که ز پیرایه سودای تو عاطل برود
با تو خوبی نتوان گفت و ندارم باور
که به تبریز کسی آید و عاقل برود
آمن از فتنه حسن تو درین دوران نیست
مگر آن کس که به شهر آید و غافل برود
لایق بدرقه راه تو از هرچه مراست
آب چشمی است که آن با تو به منزل برود
خاک کویت همه گل گشت زآب چشمم
چون گران بار جفاهای تو در گل برود
عهد کرده است که در محمل تن ننشیند
جانم آن روز که از کوی تو محمل برود
سیف فرغانی یار است ترا حاصل عمر
چه بود فایده از عمر چو حاصل برود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از دشواری رهایی از مهری میگوید که آسان در دل نشسته و از دل بیرون نمیرود. او از زیبایی فتنهانگیز معشوق در تبریز سخن میگوید که هیچ بینندهای از آن در امان نیست. سپس به سفر و جدایی معشوق میرسد: اشک خود را بدرقهٔ راه او میکند و میگوید با رفتن او جان از تن جدا میشود. در پایان، شاعر یار را حاصل عمر خود میداند که بی او زندگی بیحاصل است.
هوش مصنوعی: دشوار است که دل کسی به کسی دیگر ببازد؛ زیرا مهر و محبت آسان به دل راه مییابد اما به سختی از دل بیرون میرود.
هوش مصنوعی: دل من هرچند مهر تو را زود پذیرفت، روزگاری دراز باید بگذرد تا نقش و یاد تو از دلم پاک شود؛ یعنی هرگز فراموشت نمیکنم.
هوش مصنوعی: اگر دریای عشق تو اینگونه موج جدایی برانگیزد، گمان نمیکنم کشتی وجود من به ساحل نجات برسد.
هوش مصنوعی: بی وصال تو من مانند چراغی خاموش و مرده ماندهام، همچون پروانهای که شمعش از پیش رویش برده شود.
هوش مصنوعی: در جشن و جلوهگری زیبایی تو کسی را نمیشناسم که بیبهره از زیور سودا و عشق تو از آنجا برگردد؛ یعنی هر که تو را ببیند عاشقت میشود.
هوش مصنوعی: در حضور تو از زیبایی دیگران نمیتوان سخن گفت، و باور ندارم کسی به تبریز بیاید و دیوانه و شیدای تو نشود و عاقل بازگردد.
هوش مصنوعی: در این روزگار هیچکس از آشوب زیبایی تو در امان نیست، مگر کسی که به شهر بیاید و بیخبر از تو بازگردد.
هوش مصنوعی: از هر آنچه دارم، تنها چیزی که سزاوار بدرقهٔ سفر توست اشک چشم من است که همراه تو تا منزل میرود.
هوش مصنوعی: خاک کوی تو از اشک چشمم سراسر گِل شده است، زیرا بار سنگین جفاهای تو مانند باری گران در گِل فرو میرود؛ یعنی از ستم تو چنان گریستهام که کار در گل مانده است.
هوش مصنوعی: جان من پیمان بسته است روزی که کجاوهٔ تو از کویت برود، دیگر در کجاوهٔ تن نماند؛ یعنی با رفتن تو جان از تن بیرون میرود.
هوش مصنوعی: ای سیف فرغانی، حاصل عمر تو یار است؛ و وقتی حاصل از دست برود، عمر چه سودی دارد؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست
مگر آن کس که به شهر آید و غافل برود
همین شعر » بیت ۷
آمن از فتنهٔ حسن تو درین دوران نیست
مگر آن کس که به شهر آید و غافل برود
گفتمش سیر ببینم مگر از دل برود
وآن چنان پای گرفتهست که مشکل برود
دلی از سنگ بباید به سر راه وداع
تا تحمل کند آن روز که محمل برود
چشم حسرت به سر اشک فرو میگیرم
[...]
اول منزل عشقست بیابان فنا
عاشقی کو که درین ره دو سه منزل برود
رفتن ناقه گهی جانب مجنون نیکوست
که به تحریک نشینندهٔ محمل برود
عقل را بر لب آن چاه ذقن پا لغزد
[...]
کس چو من نیست که پیش نظر از دل برود
غایب از دیده نگردد ز مقابل برود
دولتی بود که مردیم به هنگام وداع
آنقدر زنده نماندیم که محمل برود
راه بیگانگیای پیش نداری که کسی
[...]
ذوق در خاک تپیدن اگر از دل برود
تا ابد کشتهی زار از پی قاتل برود
به وداعی که مرا میبری -ای دل!- بگذار
که بمیرم من و جان از پی محمل برود
بحر عشق است و به هر گام، هزاران گرداب
[...]
یاد آن جلوهٔ مستانه کی از دل برود؟
این نه موجی است که از خاطر ساحل برود
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.