ای چو انجم جیش حسنت بی عدد
ماه از روی تو می خواهد مدد
محرم قرب ترا میقات وصل
مجرم بعد ترا شمشیر حد
وی الف قدی که بی وصل توم
حرف با تشدید هجران یافت مد
در حساب حسن تو بی کار شد
راست چون دست اشل انگشت عد
رفتی و اندوه تو در دل بماند
همچونم در خاک و گرد اندر نمد
صبر در دل زآتش هجران تو
جا نمی گیرد چو آب اندر سبد
منکر هجرت عذابی می کند
مرده دل را که هست از تن لحد
سنگ دل از گازر اندوه تو
می خورد چون جامه چرکین لگد
آفتابا در فراقت هر نفس
صبح شوق از شرق جانم می دمد
بی مه رویت که شب روزست ازو
آفتاب از سایه ما می رمد
سیف فرغانی بعشقت نادرست
زین دل خود رای و عقل بی خرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل زیبایی بیشمار معشوق و رنج جدایی از او را وصف میکند. اندوه هجران را با تصویرهایی چون نم در خاک، آب در سبد، عذاب گور و جامهٔ زیر لگد گازر نشان میدهد. سپس معشوق را آفتابی میخواند که بی او روزگارش تیره شده است. در پایان، سیف حال آشفتهٔ خود را به دلِ خودرأی و عقلِ ناتوانش نسبت میدهد.
هوش مصنوعی: ای کسی که لشکر زیباییات مانند ستارگان بیشمار است، حتی ماه برای روشنی و زیبایی از چهرهٔ تو یاری میخواهد.
هوش مصنوعی: برای کسی که محرمِ نزدیکی توست، میعادگاهش وصال است و برای کسی که به گناهِ دوری از تو گرفتار است، کیفرش شمشیر حدّ است. «محرم» و «میقات» یادآور احرام و میقات حجاند و «مجرم» و «حدّ» یادآور کیفر شرعی.
هوش مصنوعی: ای کسی که قامتت مانند الف راست است، من بی وصال تو هستم و حرفِ هجرانم هم تشدید گرفت و هم مدّ؛ یعنی جداییام هم سختتر شد و هم طولانیتر.
هوش مصنوعی: انگشتی که با آن میشمارند، در شمردن زیباییهای تو از کار افتاد، درست مانند دست آدمِ شَل که کاری از آن برنمیآید؛ زیبایی تو شمردنی نیست.
هوش مصنوعی: تو رفتی و غمت در دلم ماند، همانگونه که نم در خاک و گرد در نمد میماند و بیرون نمیرود.
هوش مصنوعی: از آتش جدایی تو، صبر در دلم جای نمیگیرد، همانطور که آب در سبد نمیماند.
هوش مصنوعی: هجران تو مانند فرشتهٔ منکر در گور، دلِ مردهای را عذاب میدهد که تن برایش گور شده است.
هوش مصنوعی: دل من از دست غمِ تو که مانند گازر (رختشوی) است، سنگ و لگد میخورد؛ همچون جامهٔ چرکینی که گازر آن را بر سنگ میکوبد و لگد میکند.
هوش مصنوعی: ای معشوقِ آفتابمانند، در دوری تو هر لحظه صبحِ اشتیاق از مشرقِ جانم سر میزند؛ یعنی شوق دیدارت پیوسته در جانم تازه میشود.
هوش مصنوعی: بی چهرهٔ ماهمانند تو، که شب از آن مانند روز روشن میشود، روزگار ما چنان تیره است که آفتاب هم از سایهٔ ما میگریزد.
هوش مصنوعی: سیف فرغانی در عشق تو به سبب این دلِ خودرأی و عقلِ بیخرد پریشان و ناتندرست شده است. شاید هم مقصود این باشد که او در عشق تو کمنظیر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شب زمستان بود، کپی سرد یافت
کرمکی شبتاب ناگاهی بتافت
کپیان آتش همی پنداشتند
پشتهٔ هیزم برو بر داشتند
ما کلف الله نفسا فوق طاقتها
ولا تجود ید الا بما تجد
تا سنائی کیست کاید بر درت
مجد کو تا گویدش کز راه برد
نام او میدان و نقشش را مبین
[...]
دست تو بر هشت جنت مطلق است
بر سر هفتم فلک پای تو باد
پند آن پیر مغان یاد آورید
بانگ مرغ زند خوان یاد آورید
دجله دجله تا خط بغداد جام
میْ دهید و از کیان یاد آورد
خفتگان را در صبوح آگه کنید
[...]
بیخودی میگفت در پیش خدای
کای خدا آخر دری بر من گشای
رابعه آنجا مگر بنشسته بود
گفت ای غافل کی این در بسته بود
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.