قصیدهٔ شمارهٔ ۶۷ - در تهنیت صلح خواجه امام منصور و سیف الحق شیخ الاسلام
از خلافست اینهمه شر در نهاد بوالبشر
وز خلافست آدمی در چنگ جنگ و شور و شر
جز خلاف آخر کرا این دست باشد کورد
عصر عالم را به پای و عمر را به سر
جز خلاف آخر که داند برگسست اندر جهان
چرخ را بند قبای و کوه را طرف کمر
گر نبودی تیغ عزرائیل را اصل از خلاف
زخم او بر هیچ جانداری نگشتی کارگر
با خلاف ار یار بودی فاعل اندر بدو نفس
یک هیولا کی شدی هرگز پذیرای صور
تازیان مر بید را هرگز نخوانندی خلاف
گر درو یک ذره هرگز دیده اندی بوی و بر
عالمان را از خلافست این همه طاق و جناغ
عاملان را از خلافست این همه تیغ و سپر
از وفاق ادریس بر رفت از زمین بر آسمان
از خلاف ابلیس در رفت از بهشت اندر سقر
از وفاق استاد بر صحرای نورانی ملک
وز خلاف افتاد در تابوت ظلمانی بشر
از خلاف سجده ناکردن ندیدی تا چه کرد
صد هزار آزاد مرد پاک را خونها هدر
تا به اکنون این سری می کرد لیک اندر سرخس
از پی پیوند شیخش سیف حق ببرید سر
لاجرم زین صلح جان‌ها آسمانی شد به زیر
لاجرم زین کار دلها آسمانی شد ز بر
تا دو نیکو خواه کردند از پی دین آشتی
کرد قلب آشتی در قلب بدخواهان اثر
لاجرم کار قدمهاشان و دمهاشان کنون
شاهراه دوزخست و نعرهٔ این المفر
اهل بدعت را قیامت نقد شد زین آشتی
چون بدید اینجا چو آنجا جمع خورشید و قمر
گرچه این بی او تواند کامها راندن به تیغ
ورچه او بی این تواند نامها ماند از هنر
لیک بهر مشورت را با ملک بهتر وزیر
وز برای مصلحت را با علی بهتر عمر
رشته تا یکتاست آنرا زور زالی بگسلد
چون دو تا شد عاجز آید از گسستن زال زر
گل که تنها بویی آخر خشک گرداند دماغ
ور شکر تنها خوری هم گرم گردد زو جگر
زین دو تنها هیچ قوت ناید اندر جان و دل
قوت جان را و دل را گلشکر به گلشکر
از برای قوت دل را شکر با گل بهست
از برای قوت دین را شما با یکدگر
ای ز زیب خلق و خلقت سرو و گل را رنگ و بوی
وی ز نور جاه و رایت عقل کل را زیب و فر
آنچه اندر حق یوسف کرد یعقوب از وفا
شیخ در حق تو آن کردست دانی آنقدر
این فدا گوش نیوشا کرد اندر هجر تو
و آن فداگر چشم بینا کرد در هجر پسر
این ز همت صلح دیده باز نپذیرفت سمع
و آن ز نهمت وصل نادیده قرین شد با بصر
شیخ گفت آن گوش کاندر هجر او کردم فدا
زشت باشد گر بدو رجعت کنم بار دگر
در چنین حالی چنین آزاد مردی کرد او
می ندیدم در جهان پیری ازو آزاده‌تر
ای ز بخشش بخل را چون کوه کرد مغز خشک
وی ز کوشش خصم را چون ابر کرده دیده‌تر
باطنت را دین به صحرا آورید از بهر صلح
چون نگه کرد اندرو از ابره به دید آستر
گر نماند درد و گردی در میان نبود عجب
درد بر دارد شفا و گرد بنشاند مطر
در میان یوسف و یعقوب اگر گفتی رود
عاقلان دانند کان گفتار نبود معتبر
در میان دوستان گه جنگ باشد گاه صلح
در مزاج اختران گه نفع باشد گاه ضر
دشمنان بد جگر که را بسنبند از کلوخ
دوستان نیک‌دل خم را بشویند از تبر
گاه الفت داد باید نیش کژدم را امان
وقت خصمی کند باید کام تنین را ز فر
طبع تا باشد موافق سرد و گرمش میخوران
چون مخالف گشت یا تلخیش ده یا نیشتر
ای دریغا گوش او بشنودی ار باری کنون
تا تو زین الماس بران چون همی پاشی درر
جان همی حاضر کند هر بار تا از روی عشق
او ز گوش جان نیوشد دیگران از گوش سر
ای ترا یزدان از آن خوان داده نعمت کز شرف
ذله پروردان آن خوانند نعمان وز فر
هیچ منت نیست کس را بر تو کت حق پرورید
گاه در مهد قبول و گاه در سفت ظفر
فخر و فر این جهان و آن جهان گشتی چو داد
شیرت از پستان فخر و میوت از بستان فر
تو بزرگ از آسمانی دیگران از آب و خاک
تو عزیز از کردگاری دیگران ز اصل و گهر
مرغ کان ایزد کند چون مهر پرد بر سپهر
مرغ کان عیسی کند بس خوار باشد پیش خور
کی چرا سازد چو مرغ خانگی بر خاکدان
هرکرا روح‌القدس پرورده باشد زیر پر
فاسقان را زحمتی هم در خلا هم در ملا
عاشقان را رحمتی هم در سفر هم در حضر
عالمی را در حضر دلشاد کردی زین حضور
کشوری را زان سفر آزاد کردی از سقر
آنچه بر صورت پرستان هری کردی عیان
هیچ صورت‌بین ندارد زان معانی جز خبر
طیلسان داران دین بودند آنجا نعره زن
خانگه داران جان بودند آنجا جامه در
حنبلی چون دید چشمت چشم او شد همچو سیم
اشعری چون دید رایت روی او شد همچو زر
عقل این می‌گفت «اذا جاء القضا ضاق الفضا»
جان آن می‌گفت «اذا جاء القدر ضاع الحذر»
از پی احیاء شرع و معرفت کردی جدا
تیرگی ز اصحاب جبر و خیرگی ز اهل قدر
این کنون ز «الحکم لله» نقش دارد بر نگین
و آن دگر ز «ایاک نعبد» حلقه دارد بر کمر
زرد گوشان هری را کردی از گفتار نغز
چون سیه چشمان جنت گوش و گردن پر گهر
در هری این ساحری دیدی به ترک و روم شو
تا چلیپا سوختن بینی تو در چین و خزر
گر نه عرق منبر تستی در اشجار عراق
روح نامی اره‌ای گشتستی اندر هر شجر
گر زر سحر گفت تو دین را نبودی پرورش
دایگی این سحر کی کردی به تاثیر سحر
تا ز روی مایه مردم را نه از روی نسب
چار عنصر مادرند و هفت سیاره پدر
باد امرت در زمین چون چار عنصر پیش رو
باد نامت در زمان چون هفت سیاره سمر
باد رایت بی تباهی باد شخصت بی حدوث
باد جاهت بی تناهی باد جانت بی ضرر
باد همچون دور همکار تو کارت مستقیم
باد همچون دین هم نام تو نامت مشتهر
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ صلح و آشتی میان خواجه امام منصور و سیف الحق شیخ الاسلام و تأثیرات مثبت این صلح بر جامعه و دین است. سنایی از طریق تشبیهات و مثال‌ها نشان می‌دهد که منازعه و اختلاف موجب شر و بی‌نظمی در میان بشر است و آشتی در نهایت منجر به وحدت و رشد روحی انسان‌ها می‌شود. او از شخصیت‌های تاریخی و مذهبی برای تأکید بر اهمیت وفاق و همدلی استفاده می‌کند و نتیجه می‌گیرد که در کنار هم بودن و مساعدت نسبت به یکدیگر می‌تواند به پیشبرد اهداف معنوی و اجتماعی کمک کند. این شعر به درستی مفهوم همبستگی و فوائد آن را در زندگی انسانی به تصویر می‌کشد.
هوش مصنوعی: همه‌ی این شرارت‌ها و بدی‌ها ناشی از اختلاف و درگیری در وجود بشر است. آدمی به خاطر این اختلاف در جنگ و بلوا گرفتار شده است.
هوش مصنوعی: تنها بر کسی که در آخرت دستش خالی باشد، معلوم نیست که در زمانه دنیا چه برسرش خواهد آمد و عمرش چگونه سپری خواهد شد.
هوش مصنوعی: تنها در آخرین خصوصیات و ویژگی‌ها است که کسی می‌داند که چگونه جهان و طبیعت به هم پیوسته‌اند و به هم وابسته‌اند، همان‌طور که بند قبای آدمی و سمت کمر کوه‌ها به یکدیگر مربوط است.
هوش مصنوعی: اگر نمی‌بود اصل و منشاء خطا و گناه، تیغ عزرائیل (فرشته مرگ) هیچ‌گاه نمی‌توانست به موجود زنده‌ای آسیب برساند و او را تحت تأثیر قرار دهد.
هوش مصنوعی: اگر دوست با تودنبال راست و خلاف بود، در هر نفس تُند و بی‌ثبات، آیا می‌توانی هرگز پذیرای شکل‌ها و صورت‌ها بشوی؟
هوش مصنوعی: تازیان (اعراب) هرگز کتاب بید (شاید اشاره به بید مجنون یا ادبیات عارفانه) را نخوانده‌اند، حتی اگر در آن اندکی بوی آن را حس کرده باشند. این به این معناست که آنان هیچ ارتباطی با معرفت و مفهوم عمیق آن کتاب ندارند.
هوش مصنوعی: علمای دین، به خاطر نفاق و اختلافات، احساس نیاز به ساخت و سازهای بی‌اساس (طاق و جناغ) می‌کنند، و کسانی که به عمل می‌پردازند برای دفاع از خود به سلاح (تیغ و سپر) احتیاج دارند.
هوش مصنوعی: ادریس، پیامبر، به سبب توافق و هم‌راستایی‌اش به آسمان صعود کرد، اما ابلیس به دلیل درگیری و نافرمانی‌اش از بهشت رانده شد و به دوزخ رفت.
هوش مصنوعی: از اتحاد استاد در کنار فرشتگان در آسمان، انسان‌ها از خلاف و گمراهی دور شدند و به خاطر گناهان، در تاریکی و ظلمت فرو رفتند.
هوش مصنوعی: از پس اختلاف و نافرمانی، نتوانستی ببینی که چه آسیب‌هایی به صد هزار مرد آزاد و پاک وارد شده و خون‌های آنها بی‌هدف ریخته شده است.
هوش مصنوعی: تا به حال این موضوع را نادیده می‌گرفت، اما در سرخس، به خاطر ایجاد رابطه با شیخ، سر سیف‌الحق را از تن جدا کرد.
هوش مصنوعی: به خاطر این صلح، جان‌ها به مقام والایی دست یافتند و همچنین به سبب این عمل، دلها از محبت و دوستی پر شد.
هوش مصنوعی: دو نیکوخواه (امام منصور و سیف الحق) به خاطر دین، صلح و دوستی را برقرار کردند و این آشتی در دل دشمنان نیز تأثیر گذاشته و اثر آن مشخص شده است.
هوش مصنوعی: بنابراین، اعمال و رفتار کسانی که اهل بدعت هستند اکنون به گونه‌ای شده که راهی به سوی دوزخ دارند و فریاد و نالهٔ دردناک آنها نشان‌دهندهٔ این حقیقت است.
هوش مصنوعی: اهل بدعت که به راه‌های نادرست رفته‌اند، در این آشتی و صلح به جای عذاب آخرت، عذاب فوری خود را می‌بینند، زیرا در اینجا (دنیای مادی) شاهد وحدت و نورانیّت خورشید و ماه مانند آنچه در آخرت می‌گذرد، هستند.
هوش مصنوعی: هرچند بدون او (خواجه امام منصور) هم می‌توان به هدف‌ها رسید و از قدرت شمشیر بهره برد، اما بدون وجود او، نامها و شهرت‌ها به خاطر هنر و قابلیت‌ها باقی نمی‌مانند.
هوش مصنوعی: باید برای مشورت به سراغ کسی برود که در مقام ملک بهترین وزیر باشد و برای مصلحت‌ها به علی برود، چون او از عمر برای این کار مناسب‌تر است.
هوش مصنوعی: تا زمانی که رشته (رابطه) واحدی وجود دارد، زالی (فرزند زال، اشاره به رستم) می‌تواند آن را قطع کند، اما وقتی که دو رشته می‌شود، در گسستنش ناتوان می‌گردد.
هوش مصنوعی: گل که تنها بماند، در نهایت بوی خوشش را از دست می‌دهد و برای کسی خوشایند نخواهد بود. همچنین اگر فقط شکر بخوری، گرما و شیرینی‌اش به جگر آسیب می‌زند و ضرر دارد.
هوش مصنوعی: تنها گل و شکر به تنهایی برای تقویت جان و دل کافی نیست و این دو برای ارزش و توان روحی و احساسی انسان به تنهایی نمی‌توانند موثر باشند.
هوش مصنوعی: شکرگزاری برای سعادتی که به دل می‌بخشد، با گل همسان است، و برای تقویت دین، اتحاد و همکاری با یکدیگر ضروری است.
هوش مصنوعی: تو که به خاطر زیبایی چهره و آفرینش‌ات، رنگ و بوی سرو و گل را تحت تأثیر قرار می‌دهی، و از نور مقام و اعتبارت، زیبایی عقل کل را به کمال می‌رسانی.
هوش مصنوعی: یعقوب به خاطر وفاداری و عشقش به پسرش یوسف، استقامت و گریه بسیار کرد، و شیخ نیز در عشق به تو چنین وفاداری را نشان داده است. آیا نمی‌دانید که این وفاداری به چه اندازه است؟
هوش مصنوعی: این فدای کسی است که با گوش شنوا و گوش فرا دادن به یاد تو در غیبت تو زجر کشید و او که چشمش بینا بود نیز در دوری پسر (یوسف) دچار رنج و آزار شد.
هوش مصنوعی: به خاطر تلاش برای صلح، چشمان من حاضر نشدند که به زیبایی‌ها توجه کنند و این در حالی است که به دنبال وصال، گوش من با دیدن آن زیبایی‌ها پیوند خورد.
هوش مصنوعی: شیخ به خاطر جدایی از محبوبش، خود را فدای او کرده است و می‌گوید اگر بخواهد دوباره به نزد او برگردد، این کار زشت و ناپسند است.
هوش مصنوعی: در چنین شرایطی، چنین انسانی را نمی‌شناسم که به اندازه او آزاد و رها باشد، حتی در دوران پیری‌اش.
هوش مصنوعی: تو با بخشش و بخشندگی‌ات مانند کوه، بخل را از قلبت دور کرده‌ای و در برابر دشمنانت، سعی و تلاشت را مانند ابر، رقیق و نرم کرده‌ای.
هوش مصنوعی: باطن خود را با دین در بیابان بپیمایید تا به خاطر صلح، چون از ابر به آن نظر کنید، به رنگ و جلوهٔ آن توجه کنید.
هوش مصنوعی: اگر در میان انسان‌ها دردی و غمی نباشد، تعجبی نیست که درد، شفا را از بین ببرد و غم، باران باشد که غم را از میان ببرد.
هوش مصنوعی: اگر در میان یوسف و یعقوب (پدر و فرزند) بگویی که باید رود، عاقلان می‌دانند که این سخن اهمیت ندارد و معتبر نیست.
هوش مصنوعی: در روابط دوستان، گاهی جنگ و گاهی صلح وجود دارد، مانند حالتی که در ستاره‌ها پیش می‌آید که گاهی به نفع است و گاهی به ضرر.
هوش مصنوعی: دشمنان سنگ‌دل را که نباید از کلوخ (تندخویی) مجازات کرد، بلکه باید دوستان نیک‌دل را از حملهٔ سخت (تبر) دور نگه داشت.
هوش مصنوعی: در بعضی اوقات، دوستی و محبت لازم است حتی نسبت به دشمنان خطرناک، درست مانند اینکه در زمان جنگ هم باید به فکر آرامش و خوشی بود. وقتی در شرایط دشمنی قرار می‌گیریم، باید به حفظ جان خود و اطرافیان نیز توجه کنیم.
هوش مصنوعی: تا زمانی که خلق و خوی انسان با شرایط سازگار است، باید مانند قند و شکر از او پذیرایی کرد، اما اگر رفتارش تغییر کند یا تلخی نمایان کند، باید یا او را به صفت تلخی (بدگویی) واداشت یا به او آسیب رساند.
هوش مصنوعی: ای کاش گوش او یک بار صدای تو را می‌شنید، تا تو از این الماس به زیبایی درخشانی بپاشی و جواهرات را به زمین بریزی.
هوش مصنوعی: جان خود را هر بار برای عشق او آماده می‌کند، تا از گوش جانش صدای دیگری را نشنود و تنها صدای او را بشنود.
هوش مصنوعی: ای خدا را شکر که تو نعمت و برکت را از آن خوانی که نعمان و وزیرانش در آن سفره پرورش یافته‌اند، به تو عطا کرده است. این خطاب به کسانی است که مقام و منزلت ظاهری دارند.
هوش مصنوعی: هیچ کس بر تو، که از سوی خداوند بزرگ پرورش یافته‌ای، منت ندارد، زیرا تو همواره در مراحل مختلف زندگی، از زمان آغاز تا زمان پیروزی، مورد پذیرش و لطف الهی بوده‌ای.
هوش مصنوعی: تو افتخار و زیبایی این دنیا و آن دنیا هستی، همچنان که شیر تو از پستان، حیات و نیکی را به وجود می‌آورد و میوه‌های باغ، ثمرات خوب را به دنیای ما می‌آورند.
هوش مصنوعی: تو بزرگتر از آنی هستی که دیگران به آن افتخار می‌کنند؛ دیگران از آب و خاک به وجود آمده‌اند، ولی تو به‌خاطر کار و آفرینش دیگری، از اصل و نژاد برتری برخورداری.
هوش مصنوعی: پرنده‌ای که خداوند مزین کرده به مهر و عشق، در آسمان پرواز می‌کند. اما پرنده‌ای که مانند عیسی (که به معنای نجات بخشی اوست) به خوار و ذلیل بودن در نزد خورشید (یا حقیقت الهی) می‌انجامد، پایین‌تر و بی‌ارزش‌تر خواهد بود.
هوش مصنوعی: چرا چون مرغ خانگی بر روی زمین می‌نشیند، هر کسی که روح‌القدس (روح‌القدس نماد راهنمایی الهی است) در زیر بال او پرورده شده باشد؟
هوش مصنوعی: فاسقان (بدکاران) در هر حالت، چه در خلوت و چه در جمع، زحمت و عذاب دارند، اما عاشقان (عاشقانی که به حق و عشق الهی ایمان دارند) همواره در همه حال، چه در سفر و چه در خانه، مورد رحمت و بخشش قرار می‌گیرند.
هوش مصنوعی: به واسطهٔ این حضور نیکو، عالمی را خوشحال کردی و به خاطر سفر به آن کشور، جماعتی را از عذاب سقر (جهنم) نجات دادی.
هوش مصنوعی: آنچه که تو در دنیای مادی به پرستش کنندگان نشان دادی، چیز پنهانی است که هیچ کس که فقط به ظاهر نگاه می‌کند، نمی‌تواند آن را درک کند مگر اینکه از معانی عمیق آن باخبر باشد.
هوش مصنوعی: در آن مکان افرادی بودند که از دین دفاع می‌کردند و صدای آنها مانند نعره پر صلابت و گیرا بود و کسانی که جانشان را وقف این کار کرده بودند، در آنجا نیز وجود داشتند و برای این منظور لباس‌های خاصی بر تن داشتند.
هوش مصنوعی: حنبلی (که به معنای کسی است که در غم و اندوه به سر می‌برد) زمانی که به چشمان تو نگاه کرد، چشمان او هم شبیه به او شد. همچنین اشعری (که به معنای کسی است که شاد و خوشحال است) وقتی که به پرچم جمال تو نظر کرد، به زیبایی و درخشندگی طلا بدل گردید.
هوش مصنوعی: عقل می‌گفت: «وقتی قضا و تقدیر الهی فرامی‌رسد، فضا تنگ می‌شود» و جان می‌گفت: «وقتی قدر الهی می‌آید، احتیاط و مراقبت از بین می‌رود.
هوش مصنوعی: تو به منظور زنده کردن دین و معرفت، از تاریکی‌های پیروان جبر (کسانی که سرنوشت را تقدیر شده می‌دانند و به اختیار انسان اعتقادی ندارند) دوری کردی و از روشنایی اهل قدر (کسانی که به اختیار انسان و تأثیر اعمال او در سرنوشتش اعتقاد دارند) جدا شدی.
هوش مصنوعی: این‌کلام اشاره به دو عبارت معروف از قرآن دارد؛ عبارت «الحکم لله» به معنای «حاکمیت از آن خداست» بر روی انگشتری نقش بسته و عبارت «ایاک نعبد» به معنای «فقط تو را می‌پرستیم» به عنوان کمری بر انسانی دیگر (احتمالا شیخی) بسته شده است. این دو عبارت به حقیقت و عبودیت الهی اشاره دارند.
هوش مصنوعی: شما با گفتار زیبا و دلنشین خود، زیبایی و جذابیت را به زرد گوشان هری (مخلوقاتی خیال‌انگیز) بخشیده‌اید، همان‌طور که سیه‌چشمان بهشت (مردم زیبا) زیبایی و ارزش‌های خود را از طریق گوش و گردن پر از جواهر نشان می‌دهند.
هوش مصنوعی: در هری (شهری در افغانستان) این جادوگری را ببینی، سپس به سرزمین‌های ترک و روم برو تا ببینی که چگونه صلیب (چلیپا) در آتش می‌سوزد و این سوختن را در چین و خزر هم مشاهده کنی.
هوش مصنوعی: اگر عرق منبر تو در درختان عراق نبود، آیا روح هر درخت نمی‌شد که به صورت اره‌ای (بُرنده) در می‌آید؟ یعنی چقدر تاثیر تو، حتی در درختان نیز قابل مشاهده است.
هوش مصنوعی: اگر زر سحر (انسانی با نفوذ و قدرت) به تو بگوید که دین را پرورش نمی‌دهی، پس تو چگونه به‌وسیلهٔ این سحر (قدرت و نفوذ) بر اثر سحر (قدرت سحرآمیز) در عالم تاثیر گذاشتی؟
هوش مصنوعی: آدم‌ها از نظر ماهیت و سرشت، به چهار عنصر (آب، باد، آتش، خاک) وابسته‌اند و نسبت آنها به یکدیگر به مانند نسبت فرزندان به والدین است، در حالی که ریشه و نسب خانوادگی آنها کمتر اهمیت دارد. هفت سیاره نیز به عنوان عوامل معنوی در این نظم طبیعت به شمار می‌روند.
هوش مصنوعی: وجود تو در زمین مانند چهار عنصر (آب، آتش، هوا و خاک) پایدار و استوار باشد و نام تو در زمان مانند هفت سیاره (خورشید، ماه و پنج سیاره دیگر) درخشان و فراگیر باشد.
هوش مصنوعی: پرچم تو همواره برقرار و پایدار باشد، شخصیت تو بدون پیدایش و زوال باشد، مقام و جایگاه تو بی‌انتها و جاودانه باشد، و روح تو بدون آسیب و گزند بماند.
هوش مصنوعی: امیدوارم کارهای تو به‌خوبی پیش برود و همچون دین تو که مشهور است، نام تو نیز در میان مردم شناخته شود.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عارضش را جامه پوشیدست نیکویی و فر
جامه‌ای کش ابره از مشکت وز آتش آستر
طرفه باشد مشک پیوسته به آتش ماه و سال
و آتشی کو مشک را هرگز نسوزد طرفه‌تر
چون تواند دل برون آمد ز بند حلقه‌هاش
[...]
بر گرفت از روی دریا ابر فروردین سفر
ز آسمان بر بوستان بارید مروارید تر
گه بروی بوستان اندر کشد پیروزه لوح
گه به روی آسمان اندر کشد سیمین سپر
هر زمانی بوستان را خلعتی پوشد جدا
[...]
اصل نفع و ضر و مایهٔ خوب و زشت و خیر و شر
نیست سوی مرد دانا در دو عالم جز بشر
اصل شر است این حشر کز بوالبشر زاد و فساد
جز فساد و شر هرگز کی بود کار حشر؟
خیر و شر آن جهان از بهر او شد ساخته
[...]
ابر سیمابی اگر سیماب ریزد بر کمر
دود سیماب از کمر ناگاه بنماید اثر
ور ز سرما آبدان قارورۀ شامی شدست
باز بگدازد همی قاروره را قاروره گر
ور سیاه و خشک شد بادام تر ، بیباک نیست
[...]
مابَقی فی النّاسِ حُرٌّ
لاٰوَلاٰفی الْجِنّ حُرٌّ
قَدْمَضیٰحُرُّ الْفَریَقیْنِ
فُحُلْو اُلْعَیْشِ مُرٌّ
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.