مبند حجره ی دل را همیشه بر شتری

که حجره های دلت زان شتر شود گلشن

به حجره ام شتر مهر مرتضی است مقیم

از آن چو چشم شتر حجره ام بود روشن

نمیرود شتر مهر او ز حجره ی دل

اگر رود شتر جان مرا ز حجره ی تن