سام میرزا صفوی
»
تذکرهٔ تحفهٔ سامی
»
صحیفهٔ پنجم در ذکر شعرا
»
۵۱۸- مولانا زین الدین سلطان سایلی تهراتی
کدخدا زاده ی قصبه تهران است من در این حیرانم که این تخلص ناملایم بآن اسم و لقب نامعقول چون جمع شده؟!
یکدم بکام از او نرسیدم تمام عمر
و آیا با این تخلص چرا شعر باید گفت؟ بهمه حال این مطلع از اوست :
نگارم چو آید پی غارت جان
کشد طرف دامان، خرامان خرامان
بکاکل کند مرغ دل را مقید
ز مژگان زند نیشتر بر رگ جان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
مطلع
هوش مصنوعی: این شاعر پسر کدخدای قصبهٔ تهران است. نویسنده تعجب میکند که تخلص ناپسند «سایلی» (یعنی گدا و خواهنده) چگونه با نام و لقب «زینالدین سلطان» جمع شده است؛ سلطان بودن و گدا بودن با هم نمیخواند.
هوش مصنوعی: مصراعی آمده است به این معنا که در تمام عمر یک لحظه هم از او به آرزویم نرسیدم؛ سپس نویسنده میپرسد که با چنین تخلصی چرا باید شعر گفت، و میگوید به هر حال این مطلع از سرودهٔ اوست. ظاهراً متن در اینجا آشفته است و جای مصراع با نثر درآمیخته است.
هوش مصنوعی: هنگامی که معشوقِ زیبایم برای غارت کردن جان عاشقان میآید، گوشهٔ دامنش را بر زمین میکشد و با ناز آرامآرام راه میرود.
هوش مصنوعی: او با زلف و کاکلش مرغ دل عاشق را به بند میکشد و با مژههایش مانند نیشتر رگ جان را میزند و زخمی میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.